woensdag 19 april 2017

In goede handen - Kara Tippetts

In de moederapp van onze kerk kwam een review van een nieuw uitgegeven boek met de vraag wie het allemaal wilden lezen. Een tijdje geleden alweer kwam het boek mijn kant op en ik ben er zo door geraakt dat ik er graag wat over wil schrijven. Het is geen boek waar je nu eens lekker een avondje voor gaat zitten. Het is rauw, grillig en laat je beseffen hoe broos en zwak het leven is en wat ziekte kan doen. Maar de hoop in Jezus schittert in dit boek en daarom is het zo mooi dat ik het ieder zou willen aanraden om te lezen!
Jason en Kara Tippetts, ouders van 4 prachtige kinderen en kerkplanters in Colorado. Tot Kara op een dag ontdekt dat ze een harde knobbel in haar borst heeft en het weet: dit is niet goed. Het blijkt ook niet goed. Er wordt borstkanker geconstateerd en behandeld. Een lang traject volgt. Steeds komt de kanker terug tot ze uiteindelijk de strijd moet opgeven. Kara is in maart 2015 gestorven als gevolg van haar ziekte.

Enkele citaten uit het boek die me raakten deel ik graag met jullie.

SPULLEN
Net verhuisd naar hun droomhuis. Op een dag breken er bosbranden in de omgeving uit en moeten ze in weinig tijd het kostbaarste inpakken en meenemen. 
"Tien dagen eerder hadden we een grote bestelwagen gehuurd om onze spullen naar het nieuwe huis te vervoeren. Anderhalve week later reden we de andere kant op met onze kinderen en een handjevol spullen. De verhuiswagen had uitgepuild van voorwerpen die plotseling al hun waarde hadden verloren. Het werden dingen, terwijl de mensen in de auto mijn kostbaarheden werden.
De brand had ons losgeweekt van onze bezittingen. Die momenten van intense rook, ontreddering en angst waren nodig geweest om duidelijk te maken dat de inhoud van onze auto het enige was wat waarde had. Mensen, dus. Veel inwoners verloren hun huizen in deze brand. Wij niet; na verloop van tijd mochten we terugkeren. Toen we over de drempel stapten van het huis dat ik met veel zorg en uren speurwerk op Pinterest had ingericht en gedecoreerd, besefte ik dat de nette, smaakvolle hoekjes niet meer de luister hadden van een week voor de brand. De vlammen hadden de betekenis van onze materiële dingen op een nieuwe manier weggebrand."
KAAL
Ze schrijft hoe ze het verliezen van haar ervaart.
"Mijn denkbeelden met betrekking tot schoonheid kwamen vanaf dag één van mijn behandeling onder druk te staan. Ik dacht niet dat het verliezen van mijn haar zo'n drama zou zijn. Ik had mijn leven lang jongensachtig gedaan en verwachtte dat het verliezen van mijn lange, blonde haar mij weinig zou doen. Per slot van rekening vergat ik het zelfs te borstelen. Ik meende immuun te zijn voor dit soort geneuzel. Ik dacht dat mijn identiteit al lang volledig losstond van mijn uiterlijk. Dat dit hoofdstuk van mijn verhaal al geruime tijd was herschreven. Ik zat ernaast.
Begin september trok ik met mijn jongste handenvol blonde haren uit mijn hoofd en liet ze meevoeren door de wind. Het was de dag dat mijn zus overkwam en de dag dat een vriendin met me naar de badkamer ging om mijn hoofd te scheren; kaal. Zonder mijn haar waren er de holle, diepliggende, zwarte ogen zonder enige glans, en mijn verdriet was overweldigend. Mijn zwakheid lag open en bloot. Geen schijn, alleen zwakheid."

HET LEVEN
Haar man heeft de moed om te preken over het thema waar hij in zijn gezin zo mee te maken heeft: de tijdelijkheid van het aardse huwelijk en het leven na dit leven.
"Iedereen in die zaal voelde de ferme greep van het leven, dit leven waar we ons allemaal aan vastklampen. De plaatsen die we niet kunnen zien, de heerlijkheden die komen, want we leven voor de heerlijkheden in dit leven. We moesten allemaal belijden dat we het beeld van het leven zien als het leven zelf. Niemand van ons heeft de kracht om de greep te laten vieren, de knopen te ontwarren, de handen op te houden en de liefdes die we liefhebben los te laten. We kunnen ons niets anders voorstellen dan wat we kunnen zien, voelen, ruiken, smaken. Woest grijpen we naar verlenging en vergeten dat het beste nog moet komen. Het ontbreekt ons aan verbeeldingskracht omtrent ons eeuwige thuis, en tegelijk voel ik dat Jezus heel liefdevol omgaat met ons gebrek aan begrip."

Ze schrijft over de gesprekken met haar man, haar verlangen en wens dat hij na haar overlijden de vrijheid zal ervaren om lief te hebben, hoe moeilijk ze dit ook vindt. Over de gesprekken met haar kinderen (zo kwetsbaar en zo vol liefde dat ik het niet droog kon houden), het beantwoorden van hun allermoeilijkste, diepe en pijnlijke vragen. Ze schrijft afscheidsbrieven aan haar man, aan haar kinderen. Ze moedigt hen aan om naar Jezus te kijken, op Hem te vertrouwen in alles.

Het lezen van dit boek heeft me echt weer even stilgezet en me laten beseffen hoe tijdelijk het leven is, hoe belangrijk het is te genieten van alle dingen die eigenlijk zo vanzelfsprekend lijken, hoezeer mijn huwelijk en kinderen het waard zijn om enorm in te investeren.

Maar boven alles heeft Kara me laten zien hoe hoopvol elke verdrietige situatie kan zijn als Jezus er bij is en hoe Hij kracht geeft in elke omstandigheid.

Van harte aanbevolen! Je kunt het kopen voor 14,95.

donderdag 2 februari 2017

#DIY WC-rollentaart

Een tijdje geleden was ik op zoek naar een leuk cadeautje voor mijn schoonzusje en zwager die hun intrek hadden genomen in hun nieuwe huis. Op Pinterest zag ik een ontzettend leuk idee, namelijk een wc-rollentaart. Ik kende het nog niet, alleen de variant met luiers ;-).


Om dit te maken heb je minimaal 16 toiletrollen nodig. Je schikt ze op de manier die je leuk/handig vindt en bind ze vast met stevig touw. Daarna kun je er nog een leuk lint omheen doen. Vervolgens vul je hem op met leuk decoratiespul. Ik zag ook varianten op internet met schoonmaakmiddelen, net wat je leuk of handig vindt.
De spulletjes die ik erbij deed heb ik gekocht bij Action. Ik vulde ook twee glazen potjes met waxinelichtjes beplakt met leuk washitape (tip van Julia). Dit cadeautje valt zeker in de smaak! Het is leuk om te maken en je kunt het net zo duur of goedkoop maken als je zelf wilt.

Veel knutselplezier :-)!

maandag 30 januari 2017

Mijn leven als een moestuin

"Mam! Kom eens snel kijken, een bloemetje!" Mijn oudste dochter staat opgetogen gebogen over de moestuinbak die sinds 1,5 maand een deel van onze achtertuin beslaat. Mijn jongste zit op haar hurken geïnteresseerd mee te kijken. En ja, er is wat bij gekomen: een paar paddestoelen. Ik moet nog maar eens uitzoeken wat ik daarmee ga doen.

Het enthousiasme van mijn meisje herinnert mij aan mijn eigen opgetogenheid. Toen we begonnen met de moestuin moest ik het nog maar afwachten wat het zou worden. Ik kreeg een paar voorgezaaide plantjes en had zelf nog een flinke spinazieplant die nodig moest worden overgezet dus vol goede moed koos ik de vakken uit en zette ik alles er keurig netjes in. Hier en daar stopte ik nog wat zaadjes in de grond en afwachten maar..

Alles hangt er maar zielig bij..
En ja, water en een zonnetje lieten de plantjes flink groeien. Tot ik op den duur ineens gele bonen ontdekte. Wát! Die groeien dus gewoon in míjn tuintje? En daar bleef het niet bij. De sla herstelde zich en begon flink op te komen. En wat dacht je van die augurken. Ik was helemaal verrukt over een klein augurkje, toen ik een paar dagen later aan de andere kant van de plant al een hele grote ontdekte. Wat een verrassing! Inmiddels zijn er al 2 geplukt en ik heb gezien dat er nog véél meer augurken op komst zijn. Vorige week ontdekte ik dat er echt werkelijk oranje wortels zichtbaar worden aan mijn wortelplantjes.. Radijsjes heb ik ook al geoogst.

De augurkenplant krijgt inmiddels ondersteuning van bamboestokjes, deze foto is alweer 'oud'
Ik had niet verwacht dat het doen van eigenlijk zoiets eenvoudigs me zoveel vreugde zou geven..

In gedachten zie ik Jezus naar mijn levensmoestuin gaan. Ik zie hem turen tussen de plantjes die groeiden uit de zaadjes die al sinds jaren in de aarde worden geplant. Zou er naast al het groen ook vrúcht komen? Ik kan me zijn opgetogenheid voorstellen als hij inderdaad vruchten ontdekt. Yes! De zaadjes hebben hun werk kunnen doen.. Hier en daar worden sommige vruchten misschien wel aangevreten door insecten of is de vrucht nog niet volgroeid. Maar ik denk en ik weet dat Jezus vreugde heeft wanneer Hij vruchten ontdekt in mijn levenstuin.

En het mooie is.. niet ik veroorzaak die groei. Het zaad, dat is zo krachtig, dát veroorzaakt de groei. Dat staat in Markus 4:26-28 en dat vind ik een prachtige bemoediging. Niet mijn werken, niet mijn bidden, niet mijn Bijbellezen veroorzaakt groei. Maar het Woord zelf!
Het enige wat ik moet doen is zorgen dat het Woord in goede aarde kan vallen. Goede aarde is: een ontvankelijk hart, een hart dat gericht is op hemelse zaken en niet te druk is met aardse beslommeringen of genietingen van het leven. Dan dan komt de vrucht! Vrucht die Hem, de Gever van groei, verheerlijkt.

Deze blog heb ik al een tijdje geleden geschreven, maar ik wilde hem graag alsnog posten. Daarnaast kijk ik weer uit naar het voorjaar wanneer we opnieuw hopen te gaan planten in de moestuin. ;-)

Vul je steeds met het Woord!

donderdag 26 januari 2017

Terugblik vrouwendagen + video's

Het voelt alweer een hele tijd geleden. Op 18 en 19 november sprak Margy Tripp (de vrouw van Tedd Tripp, schrijvers van het boek 'De weg naar het kinderhart') op de vrouwendagen die waren georganiseerd vanuit Hart voor het gezin. Omdat deze week de laatste video's online kwamen deel ik graag de lezingen met jullie.

Ik was zelf alleen op 18 november aanwezig en kijk terug op een hele fijne, bemoedigende en inspirerende dag. Het is een zegen om onder het gehoor te zitten van een oudere wijze vrouw die al zoveel heeft geleerd van God, die zoveel kennis heeft van de Bijbel en dit zo wijs weet toe te passen op de praktijk van het dagelijks leven.

LEZINGEN 18 NOVEMBER

God liefhebben in de teleurstellingen van het dagelijks leven
In deze lezing gaat Margy in op de vraag waar onze verwachtingen vandaan komen, hoe onze (goede en Bijbelse) verwachtingen ons kunnen belemmeren om de mensen om ons heen (onze man, kinderen of familie) lief te hebben en genadig te zijn en hoe onze verwachtingen hervormd mogen worden door de waarheid uit Gods Woord. Gods heerlijkheid overtreft onze teleurstellingen. We mogen los komen van onze verwachtingen om vrij te zijn en te leven tot Gods eer.

 

Seksualiteit in het huwelijk; behaag jij je eigen man?
In deze lezing gaat Margy in op Gods doel met seksualiteit en hoe dit prachtige geschenk van God is misvormd door de zonde. Maar ze vertelt ook hoe ons denken over dit onderwerp kan worden vernieuwd en hoe onze seksualiteit weer kan worden zoals het oorspronkelijk bedoeld is.



Korte afsluitende bemoediging
In deze korte boodschap bemoedigt Margy vanuit 2 Petrus 1:3-4 waar staat dat ons door Zijn Goddelijke kracht alles geschonken is wat we nodig hebben om te kunnen leven zoals Hij van ons verlangt.



LEZINGEN 19 NOVEMBER

Een vrouw zijn naar Gods hart
In deze lezing gaat Margy in op hoezeer onze cultuur is geobsedeerd door de vraag hoe we 'iemand' kunnen worden. Hoe we waardevoller zijn in onze rollen. Hoe we zelfverzekerd kunnen zijn. Deze pogingen lijken bedoeld om het effect van de zondeval weg te poetsen. Daar tegenover beschrijft Gods Woord dat we 'iemand' zijn. Niet gebaseerd op wie wij zijn of wat wij doen, maar wie we zijn in Christus.



Intimiteit in het huwelijk
In deze lezing behandelt Margy 5 gebieden die Bijbelse intimiteit verkennen. Gods Woord is de basis om het onderwerp van intimiteit in het huwelijk te begrijpen. De relatie met Jezus Christus is het perfecte voorbeeld van ware intimiteit en maakt het mogelijk dit te kennen. Geestelijke intimiteit schept een basis voor seksuele intimiteit. Ze vertelt hoe we Gods bedoeling met intimiteit in het huwelijk kunnen begrijpen en toepassen in ons leven.



Vragen en antwoorden + bemoediging
In deze video beantwoord Margy gestelde vragen en sluit zij af met een bemoediging vanuit 2 Petrus 1.



De lezingen zijn stuk voor stuk een aanrader om op een rustig moment te beluisteren. Ik hoop van harte dat ze voor jou tot zegen zijn.


woensdag 28 december 2016

Zuivere en onbevlekte godsdienst

We stappen met z'n drietjes op de fiets en fietsen gezellig een stukje. Aangekomen bij een portiekflat stallen we de fiets en lopen we door de portiek naar de lift. Eerste verdieping. We gaan door de deur en komen op de gallerij. De deur bij nummer 8 staat al op een kiertje. De voetstapjes van mijn twee meisjes verraden onze komst. "Ha oma Willy!" De oude dame komt ons tegemoet met haar rollator. "Hallo", roept ze. Haar stem verraad haar jarenlange rookverslaving. We stappen haar huisje binnen. En sinds een maand of 3 ook haar leven.
En wat ze heeft? Een televisie en sigaretten.. Nog wat familie die ver weg woont en haar niet vaak opzoekt. Een scootmobiel waarmee ze af en toe naar buiten kan om wat boodschapjes te halen. En verder een hoop herinneringen aan een leven wat lang niet altijd makkelijk was en is. Haar man verloren, haar kinderen.. en verder allerlei lichamelijke ongemakken.

Naast dat ik me kan voorstellen hoe zwaar dat allemaal is en hoe vreselijk ik het zelf zou vinden om me in zo'n situatie te bevinden, die tergende eenzaamheid dag in dag uit en alles wat ik hierboven al beschreven heb, is er iets wat ik nog veel erger vindt. Dat is dat ze God niet kent.. alles in het leven alleen moeten dragen en eigenlijk geen hoop hebben.

Toen een fijne zus, die werkt bij House of hope, me vroeg of ik er voor open stond om een oudere dame te gaan bezoeken wist ik al gelijk dat ik dit wilde doen. Ik vind het erg mooi en belangrijk dat mijn dochters leren dat het goed is om om te zien naar mensen met wie het wat minder goed gaat, we samen kunnen bidden voor deze mensen en voor hen praktisch tot hand en voet kunnen zijn.
Maar dat is niet het enige wat ik belangrijk vind. Ik ga steeds meer inzien hoe prettig ik me eigenlijk voel bij de warmte, liefde en gezelligheid die er is in onze gemeente, familie en bij vrienden. Het leven met de Heere en dat samen beleven met mensen die ook leven vanuit die relatie met Hem. Dat zijn natuurlijk dingen om erg dankbaar voor te zijn. Maar we mogen dat niet voor onszelf houden. Er zijn zo ontzettend veel mensen, blijkbaar om de hoek, die zo naar deze liefde en warmte hunkeren maar die zo missen. We moeten het delen!

Mattheus verwoordt het zo: "Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken. 5:16"
Het kost misschien wat inspanning, maar wat wordt die inspanning gezegend! Ik zie wat het uitwerkt dat ik eens per week twee uurtjes langs ga. Ik zie hoe waardevol het is dat ik telefonisch bereikbaar ben voor een praatje, voor meeleven. Ik zie wat het doet als ik een keer wat extra eten kook en dit voor haar mee neem. Als we mee gaan naar het ziekenhuis. Het maakt zó veel verschil en het kost eigenlijk zó weinig. Ik zie het effect van deze Bijbeltekst werkelijkheid worden. Ze is namelijk afgelopen eerste kerstdag mee geweest naar onze gemeente. Voor het eerst sinds 74 jaar in een protestantse kerk. Ze begint open te staan voor de boodschap van de Bijbel. Daar word ik zo blij van!
Samen naar het ziekenhuis
We hebben allemaal gezien in het nieuws dat er discussies zijn over mensen die zelf willen beslissen over hun levenseinde. We zijn geschokt dat dit überhaubt ter spraken komt en dat mensen blijkbaar zo eenzaam en hopeloos leven dat ze de zwaarte ervan niet meer denken te kunnen dragen. Mijn bezoekdame heeft het er gelukkig niet over, maar als ik zie in haar leven hoe het kan gaan begrijp ik het ook nog.

Wat feiten op een rijtje over eenzaamheid onder ouderen
- Van de 4,1 miljoen 55-plussers voelt meer dan 1 miljoen zich eenzaam. Van hen zijn 200.000 extreem eenzaam (eens per maand sociaal contact).
-Van 75- tot 85-jarigen voelt bijna 50% zich eenzaam. 10% van deze groep voelt zich extreem eenzaam.
- Eenzaamheid verhoogt de bloeddruk, het stressniveau en de kans op een depressie. Eenzame ouderen blijken 14% meer kans te hebben op een vroege dood dan de gemiddelde persoon.
- Van de ouderen in een zorginstelling krijgen bijna 10.000 ouderen nooit bezoek.
- 200.000 ouderen (10% van de ouderen) in Nederland zitten tijdens de feestdagen zonder bezoek.
- Uit onderzoek van het Ouderenpanel blijkt dat 85% van de eenzame ouderen het lastig vinden om dit bespreekbaar te maken. 74% van alle eenzame respondenten geeft aan een echt goede vriend of vriendin in het leven te missen. Een respondent: “Ik kom alleen thuis. Er is niemand waarbij je je ei kwijt kan, niemand die je leuk vindt en ook niemand die van je houdt.”
Bron: Ouderenfonds

Wat zou het geweldig zijn als iedere christen voor één ouder iemand beschikbaar wil zijn om hem/haar te bezoeken, wat liefde en aandacht te geven. Overweeg het eens of je per week een of twee uurtjes vrij kan maken en meld je aan bij een organisatie in jouw wijk/stad. 

"De zuivere en onbevlekte godsdienst voor God en de Vader is dit: wezen en weduwen bezoeken in hun verdrukking en zichzelf onbesmet bewaren van de wereld." Jakobus 1:27

Wees elkaar tot zegen, tot eer van de Vader!

Lieve groet,

donderdag 22 december 2016

#DIY Kerststal op het raam

Ik had nooit verwacht dat het me zou lukken! Maar het is wel gelukt en ik ben blij met deze zelfgemaakte kerststal op mijn raam :-).

Qua kerstversiering in huis wil ik graag versiering die heen wijst naar de Heere Jezus en Zijn komst op deze aarde. Aangezien ik een enorme schuifpui heb, wilde ik daar iets mee doen dit jaar. Op internet had ik al zitten speuren en via Amazon zijn er wel raamstickers te bestellen, maar dat koste aardig wat dus ik wilde het zelf proberen.


Het is helemaal niet zo moeilijk om dit te maken, het kost alleen even wat tijd en knipwerk. Je kunt deze kerststal trouwens net zo goed op een stukje lege muur bevestigen.

Wat heb je nodig?
- Een groot zwart kartonnen vel van 50x70 of een pakje zwart papier
- Wit potlood
- Schaar en eventueel hobbyschaartje voor het priegelige knipwerk
- Silhouetten: figuren en kerststal (ik heb een plaatje via Google sterk uitvergroot dus het ziet er niet mooi uit, maar dat geeft ook niet)
- Tape
- Lamineerapparaat en lamineer vellen

Hoe ga je te werk?
1. Je print de silhouetten uit en knipt ze netjes uit.

2. Begin met de stal. Leg deze op het papier en leg de figuren die er in moeten erbij zodat je kunt zien hoe hoog het dak moet komen. Ik kwam een stukje dak tekort, maar dat komt goed. Plak de losse onderdelen nu vast met een stukje tape zodat ze niet verschuiven.


3. Trek eerst de vaste delen met wit potlood over op het papier. Als je dat gedaan hebt kun je een linker of rechter deel vast losmaken en de losse stukken nu met elkaar verbinden door die iets te verleggen. Als je de figuren later wilt lamineren moet je de kerststal uiteindelijk in 3 stukken knippen en later aan elkaar plakken.

4. Knip de stal uit. Gebruik de rest van het papier om de andere figuren over te trekken. Knip deze ook uit.

5. Leg de figuren tussen lamineervellen en lamineer alles netjes zodat je het volgend jaar eventueel weer kunt gebruiken ;-).


6. Plak de figuren op je raam of op een stukje lege muur.

Ik wens jullie allen prachtige kerstdagen toe! Dat je je mag verwonderen over Zijn komst voor jou en voor deze wereld waarin het zo donker is. Zijn licht verdrijft de duisternis!

Wees gezegend,

maandag 12 december 2016

Mostaartje met appeltjes!

Altijd rond deze tijd van het jaar begint het te kriebelen om een gezellig winters mostaartje te maken. Een aantal jaren geleden deed ik dit voor het eerst bij een schoonzus en sindsdien is het bijna een traditie. Het is ontzettend leuk om te maken en ook heel simpel. Dit jaar maakte ik het taartje met droge mos. Ik vind dat beide erg leuk is.
Een stukje verderop in de straat ontdekte ik vorige week een boom vol met rode appeltjes, dus gewapend met een snoeischaar ging ik erheen en knipte er een heel aantal af. 

Wat heb je nodig?
- Een stuk oase, liefst rond
- Mos (gedroogd bij Action of vers bij Intratuin)
- Staaldraad (Action)
- Knijptang
- Appeltjes
- Saté prikkers
- Eventueel wat sneeuwspray
Hoe ga je te werk? Als het nodig is kun je het stuk oase eerst op maat maken. De mijne was iets te groot naar mijn zin, dus sneed ik er een stuk af.
Vervolgens bekleed je het oase met het mos. Het staaldraad wikkel je er strak omheen. Je kunt eventueel nog stukjes staaldraad afknippen en deze als krammen gebruiken op sommige plekken, of voor losse stukjes. Zorg dat je niets meer ziet van het oase.

Vervolgens prik je de appeltjes aan een satéprikker in de vorm die je zelf leuk vindt ;-). Knoop een leuk draad om je mostaartje en spray er wat sneeuwspray op.

Als dat niet makkelijk is? Ook erg leuk om met kinderen te doen en het staat zo gezellig!
Links de mijne en rechts die van mijn oudste meisje :-)
Veel plezier!

zaterdag 3 december 2016

Hij, mijn vrede

You are my salvation  /  U bent mijn redding
Whom then shall I fear?  / Voor wie zal ik dan vrezen?
In darkness and temptation  / In duisternis en verleiding
My light and help are near  / Mijn licht en hulp is dichtbij

You are all around me  / U bent helemaal om mij heen
Stronger will I stand  / Sterker zal ik staan
And danger will not crush me  / en gevaar zal me niet verpletteren
When we walk hand in hand  / wanneer we hand in hand wandelen

God most high  / God de allerhoogste
You shelter me  / U beschermt mij
And I will trust in You  / en ik zal U vertrouwen

With courage I will wait  / Met moed zal ik wachten
Depending on Your mercy  / Afhankelijk van Uw genade
You alone, O Lord, will be my peace  / U alleen Heer, zult mijn vrede zijn