donderdag 24 oktober 2013

De zegen van het wachten

Zoals ik de laatste weken vaak doe, stap ik ook vandaag op mijn moederfiets naar mijn werk. Genietend van de prachtige natuur, het mooie Rotterdam en de frisse morgenstond werk ik gelijk weer een beetje aan mijn conditie want dat was na mijn bevalling niet zoveel meer ;-). Ik stop voor een van de vele verkeerslichten en kijk om me heen. Er lijken geen auto’s aan te komen. Mensen om mij heen worden ongeduldig en zetten er de benen in. Kijk uit! Het verkeerslicht staat niet voor niets op rood, er kan nog iets aan komen! Maar nee, daar schijnen ze niet aan te denken. ‘Ik heb haast’, zo lijken ze te denken. En weg zijn ze.

Haast.

Wij mensen zijn in de greep van haast. Als je 25 bent zonder vaste verkering ben je een laatbloeier. Als iemand 2 minuten doet over het inparkeren en jij moet wachten kosten het soms heel erg veel moeite om niet te denken: Hallo, schiet eens op! Als je op een splitsing in je leven staat wil je NU weten wat de weg is zodat je weet waar je aan toe bent. Als je al een tijdje ergens voor bidt het lijkt nog niet te gebeuren waar je om vraagt, dan kan dat een beproeving zijn.
Hoe moeilijk vinden we het vaak niet om op God te wachten? Soms staat het sein duidelijk op ROOD, maar toch denken we dan te weten wat Gods weg is en hup, voor je het weet ga je je eigen weg en zit je in een rollercoaster van verwarring, gevoelens en onrust. En dat is zo zonde! Want terwijl God in stilte werkt aan Zijn eeuwige plan en bezig is voor een ieder van ons het beste voor te bereiden zijn wij ongeduldig. Lopen we Hem voor de voeten.

 
Er was eens iemand die een prachtig voorbeeld gebruikte als het hierover gaat. Het volk dat vanuit Egypte naar het beloofde land op weg was, werd voort geleid door de wolkkolom. Als God wilde dat het volk verder trok, liet Hij de wolkkolom verder gaan. Als God wilde dat het volk ging rusten, bleef de wolkkolom op dezelfde plaats en kon het volk het kamp opzetten. Soms hadden ze heerlijke perioden van rust (denk maar aan die oase) en soms hadden ze perioden van droogte. Maar God leidde hen door de woestijn en de weg die Hij koos was goed (ook al voelde dat lang niet altijd zo, wat lezen we vaak over gemopper onder het volk).
"De HEERE ging vóór hen uit, overdag in een wolkkolom om hen de weg te wijzen, en 's nachts in een vuurkolom om hun licht te geven, zodat zij dag en nacht verder konden trekken." Exodus 13:21
Hoe begrijpelijk zou het zijn geweest als deze mensen, zo verlangend naar dat nieuwe land, al haastend hun eigen weg waren gegaan. Maar hoe belangrijk was het de wolkkolom te volgen zodat ze de weg niet zouden kwijtraken. Zonder de wolkkolom zouden ze verdwalen en misschien wel sterven omdat aan alle kanten gevaren op de loer lagen.

Lieve zussen in de Heere. Laten we leren om te wachten. Laten we vertrouwen dat Hij ons zal geven wat Hij wil en wat Hem goeddunkt. Misschien staat het verkeerslicht voor jou op rood. En blijft dat nog een poosje zo. Maar op een dag springt hij op groen! In de tussentijd maakt God je hart klaar voor het moment dat Hij Zijn plan verder zal ontvouwen. Mag je rusten in de wetenschap dat Hij exact weet wat Hij doet en dat nooit iets Hem uit de hand zal lopen.

Wacht op de HEERE,
wees sterk
en Hij zal uw hart sterk maken;
ja, wacht op de HEERE. 
Psalm 27

Het licht springt op groen en ik vervolg mijn weg. Het is fris op deze prachtige morgen in oktober.

vrijdag 18 oktober 2013

Wandelen door de Geest

Over mijn blogpost over 'genade' had ik mijn twijfels. Want ja, liever zou ik vertellen dat ik zo ontzettend liefdevol ben, genadig, vergevende die ander zoals God mij heeft opgedragen. En natuurlijk probeer ik dat! Maar joh, je moest eens weten hoe het er soms in mijn hart aan toe gaat. En als ik de bijbel lees hebben we daar allemaal last van. Juist dan is het zo fijn om te weten dat je niet de enige bent die moet strijden tegen al die verkeerde overleggingen van je hart. Is het zo goed om open en eerlijk te zijn tegen elkaar en elkaar aan te sporen het goede na te jagen.

Alweer maanden terug (of misschien zelfs wel jaren terug) kreeg ik een video van iemand doorgestuurd die me zo ontzettend raakte. En bij het voorbereiden van een avond over gemeente-zijn voor onze JV bekeek ik hem opnieuw.



Hoe vaak sluiten we onszelf niet af van bemoediging, omdat er muren rondom ons hart staan? Omdat die ander veel geestelijker lijkt dan ik ben en ik dus niet open durf te zijn? Als het lijkt of ik de enige bent die 'verknipt' is en niet altijd een warm hart heeft voor God en mijn naaste? Wat is het dan goed om te beseffen dat wel elkaar zo vreselijk hard nodig hebben. We zijn allemaal gebroken mensen die heel gemaakt zijn.

Als wij door de Geest leven, laten wij dan ook door de Geest wandelen. 

We hoeven het niet alleen te doen! De Heilige Geest Die ons levend maakte, wil ons ook in alle waarheid leiden. We mogen leven in afhankelijkheid van God en Hij heeft geduld met ons. Wat een troost!

maandag 14 oktober 2013

Ware schoonheid

Lizzie Velasquez werd toen ze 11 jaar oud was geconfronteerd met een video van zichzelf op Youtube waar ze het lelijkste meisje van de wereld werd genoemd. De video was reeds enkele miljoenen keren bekeken en duizenden mensen hadden de moeite genomen de meest verschrikkelijke reacties te plaatsen.
Deze video veranderde haar leven compleet. Lizzie leerde dat ware schoonheid van binnen zit en mag nu vele mensen bereiken met de boodschap van Gods liefde.



Lees het hele verhaal hier.

vrijdag 11 oktober 2013

Genade

Vinden jullie het soms ook zo moeilijk om vergevingsgezind en genadig te zijn? Het iemand niet aanrekenen van zijn fout die hij/zij in elk geval in jouw ogen heeft begaan. Ik wel! Soms wil je iemand wel eens vertellen wat er allemaal aan schort. Ik heb in de afgelopen tijd wel regelmatig situaties meegemaakt dat ik totaal niet begreep wat anderen deden of zeiden. Dat dóé je toch niet! denk je dan. Boosheid vervult je hart.

Oja. 
Tot ik tot de conclusie kom dat ik ook genade nodig heb, misschien nog wel meer dan die ander! Genade om te kunnen vergeven en verdragen. En eigenlijk.. die wrok tegen die ander voelt helemaal niet lekker. Sterker nog, het neemt in beslag en het geeft een koud hart.
  
Een bijzonder treffend stukje las ik pas in Johannes 8, waar de schriftgeleerden en de Farizeeën een overspelige vrouw beschuldigen en bij Jezus brengen.  
Meester, deze vrouw is op heterdaad betrapt bij het plegen van overspel. In de wet nu heeft Mozes ons geboden zulke vrouwen te stenigen; U dan, wat zegt U? 
Met de stenen al in de hand kijken ze verwachtingsvol naar Jezus. Als Hij de Zoon van God is zal Hij Zijn Vader toch niet tegenspreken.. 


Maar Jezus bukte en schreef met de vinger in de aarde. Verbazing alom. En weer spreken ze Jezus aan.
Wie van u zonder zonde is, laat die als eerste de steen op haar werpen.  
En opnieuw bukt Hij en schrijft in de aarde. Vol ongeloof staren ze naar Jezus en de vrouw. Er gaat een lampje branden. Schoorvoetend gaan ze naar huis.

Jezus kijkt op. De mensen zijn weg. De vrouw en Hij zijn alleen overgebleven. 
Vrouw, waar zijn die aanklagers van u? Heeft niemand u veroordeeld? Niemand Heere.
Dan veroordeel Ik u ook niet; ga heen en zondig niet meer.

Dat maakt me stil. Wie ben ik eigenlijk om die ander te (ver)oordelen? En als ik dan bedenk hoe genadig God eigenlijk met mij is en wat Hij mij allemaal moest vergeven.. dan stijgt het schaamrood me naar de kaken en

laat ik
mijn

stenen


vallen..

donderdag 3 oktober 2013

Jezus' liefde voor mij

Ik kreeg voor mijn verjaardag de nieuwste cd van Sela 'Ik zal er zijn' en wat is het opnieuw een prachtige plaat geworden. De teksten van hun liederen zijn doordrenkt met Bijbelteksten en vaak zo herkenbaar. Echt een aanrader!

Het volgende lied spreekt me ontzettend aan. Geniet ervan!