maandag 30 december 2013

Een hart dat gehoorzaamt

Als wij vrouwen naar Gods hart willen zijn, zijn er een aantal belangrijke speerpunten. Toewijding aan God, toewijding aan Zijn Woord en toewijding aan gebed bespraken we al. Hieraan moet gehoorzaamheid worden toegevoegd. Het hart waarin God behagen heeft is een hart dat altijd inschikkelijk is, dat ten opzichte van Hem en Zijn geboden bereidwillig en ontvankelijk is – een hart dat gehoorzaamt.

Uit gehoorzaamheid blijkt onze liefde voor God
Elisabeth bespreekt in dit hoofdstuk de verschillen tussen een ongehoorzaam en een gehoorzaam hart in het voorbeeld van koning Saul en koning David. David was van harte bereid te gehoorzamen, terwijl Saul tevreden was met het uiterlijk vertoon en het brengen van de juiste offers. David hield zich bezig met het doen van Gods wil, terwijl Saul alleen geïnteresseerd was in zijn eigen wil. Hoewel David bekend stond om zijn dapperheid, bleef hij nederig en afhankelijk van God. Saul was echter trots en vertrouwde op zijn eigen vaardigheden, wijsheid en kracht.

God roept ons op om goed op ons hart te letten. In Spreuken 4:23 staat: Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven. Wanneer we ons hart bewaren, behoeden en bewaken, dan zullen we leren alle kwesties van het leven op Gods manier af te handelen. Dan zullen de uitingen gericht zijn op Hem!

Concentreer je op het doen van het goede. En als je niet zeker weet of datgene wat je wilt gaan doen goed is, wacht dan net zo lang tot het wel duidelijk is. Bid erover, bestudeer het Woord, raadpleeg anderen. Wie dan weet goed te doen, en het niet doet, voor hem is het zonde.” Jak 4:17. Het is belangrijk om het juiste te doen!
Houd op met het doen van verkeerde dingen. Train jezelf hierin. Trap op de rem als je merkt dat je iets doet wat niet goed is. Denk aan roddel, lelijke gedachten, boosheid.. stop direct en maak dat je weg komt. Roep de Heere aan. Hij geeft je kracht in welk gevaar of welke verzoeking je ook bent beland (Hebr 2:18).
Belijd elke zonde. In Christus hebben we volkomen vergeving van onze zonden. We blijven echter zondigen. Daarom is het zo nodig om onze zonde direct te belijden, maar óók na te laten (Spreuken 2:13). God is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid.
Maak dingen met andere mensen in orde. Als we andere mensen gekwetst hebben, moeten we het ook met hen in orde maken en ons verkeerde gedrag belijden.
Ga zo snel mogelijk verder.. Want de duivel zal ons willen aanklagen. Richt je op de waarheid uit Gods Woord en vervolg met blijdschap je weg.

Is onze wil al aan Hem overgegeven? Is er die bereidheid om in alles gehoorzaam te zijn aan Hem?

 Hij heeft u, mens, bekendgemaakt wat goed is en wat de HEERE van u vraagt: niets anders dan recht te doen, goedertierenheid lief te hebben en ootmoedig te wandelen met uw God.

Deel 1, namelijk ‘Het jagen naar God’ is afgerond. Vanaf volgende blogpost beginnen we aan deel 2, namelijk ‘Het najagen van Gods prioriteiten’.

zondag 22 december 2013

Kleding

Vanochtend had ik zo'n baalmoment. Ik had een hele leuke jurk bij de Hema gekocht gisteren. Trek ik hem vanmorgen aan, en ja hoor.. Veel te kort. En ook behoorlijk strak. Nee, dit voelt niet prettig. Misschien herkennen jullie dit wel. Alle kleding die in de winkels hangt is tegenwoordig strak, kort, weinig verhullend. Alles is er op gericht om sexy te zijn, je rondingen te laten zien en te koop te lopen met je lichaam.

En sinds een aantal jaar weet ik wat dit met een man kan doen. Ik begrijp het totaal niet hoe dat zit, maar als ik mijn man moet geloven (en dat doe ik dan maar, want hij weet het!) is iets al snel verleidelijk. Ook al is dat per man wel wat verschillend, maar nagenoeg alle mannen zijn erg visueel ingesteld en reageren sterk op wat ze zien. Wij vrouwen hebben onze verantwoordelijkheid door onze kleding netjes te houden.
Ik wil op geen enkele manier een verleiding zijn voor andere mannen. Ik behoor aan mijn man en wens niet door welke man dan ook begeerd te worden. Ik wil dat diepste verlangen om er mooi uit te zien ondergeschikt maken aan het verlangen om de Heere te dienen, óók in mijn kleding. Dat is soms strijd voeren!

Als iemand tips heeft waar ik kleding kan vinden die én leuk én betaalbaar én zedelijk is, dan hoor ik dat heel graag.

woensdag 18 december 2013

Huishoudelijke vrouw

Zij houdt de gangen van haar huis gezin in het oog, en brood van de luiheid eet zij niet. Spreuken 31:27

Laatst zat ik aan de ontbijttafel bij zo'n vrouw.. We hadden ruimschoots de tijd en ik vroeg haar van alles. Hoe zij (toen alle kinderen nog thuis woonden) haar huis toch zo schoon en glad hield als domineesvrouw met een groot gezin. Want, haar schoonzussen kwamen bij haar kijken omdat bij haar zelfs het linnengoed in de kasten op keurige, strakke rijtjes lag. Ik heb genoten van haar verhalen en tips, waarvan ze waarschijnlijk niet eens doorhad dat haar onderwijs voor mij zo tot hulp was.


Haar tips/ervaring:
- Zorg dat je alle vertrekken in het huis ordelijk en netjes zijn, dan hou je het overzicht.
- Sta vroeg op en verzorgd de baby het eerst (zij had er altijd wel eentje), in bad, eten en dan weer in bed. Vervolgens komen de andere kinderen uit bed.
- Leg de kleren een avond van tevoren alvast klaar. Dat scheelt rommel in de kasten, maar het geeft ook vaart in de ochtend.
- Werk altijd toe naar het moment van vertrek, zodat je goed bent voorbereid en je op tijd kunt gaan.
- Terwijl je kinderen beneden met elkaar spelen, kun je bijvoorbeeld strijken.
- Als de kinderen op bed liggen, maak dan een ronde door het huis en ruim alle vertrekken op voor zover het nog niet is gebeurd.

Deze vrouw had haar huishouden piekfijn op orde en het gezin draaide als een geoliede machine. Haar man kon met een gerust hart zijn werk doen omdat hij wist dat zijn vrouw alles onder controle had.
Ze naaide er zelfs nog bij en had altijd drinken en een snoepje klaar staan als de kinderen uit school kwamen. Als ik het van haar kinderen terughoor was dat wat zij zo waardeerden aan haar. 'Mijn moeder was er altijd'.

Ik heb respect voor haar. Hier aan tafel zit ik bij een vrouw naar Gods hart. Een vrouw die haar taak verstond en zonder mopperen en met heel veel liefde haar volledige toewijding gaf aan haar gezin. Zo'n vrouw wil ik ook zijn. En ook al heb ik 'maar' één kindje, hoe eerder ik het in de vingers heb, hoe beter het is.

Van Elisabeth George heb ik ook heel veel geleerd en hele nieuwe inzichten verkregen over de mooie taak van het runnen van je huishouden, maar daarover later meer.

zaterdag 14 december 2013

Een kostbaar geschenk

MAF (Mission Aviation Fellowship) is er voor mensen die in afgelegen gebieden leven; met vliegtuigen en communicatiemiddelen maakt MAF hen bereikbaar voor hulp en het Evangelie. Meer dan 1000 (hulp)organisaties doen dankzij MAF sneller, efficiënter en veiliger hun werk. Elke 5 minuten stijgt ergens ter wereld een MAF vliegtuig op om te helpen. Prachtige organisatie dus! Zie www.maf.nl voor meer informatie.

Op de onderstaande video zie je hoe de Kimyal stam, Papua New Guinea (Indonesië) de eerste Bijbels in eigen taal ontvangen. Hun enthousiasme en blijdschap zorgen bij mij voor diepe ontroering en tranen en ik besef weer des te meer hoe kostbaar mijn Bijbel is.
Pak je zakdoek er alvast bij :-).

dinsdag 10 december 2013

Hoe groot zijt Gij!

Omdat vandaag het zonnetje zo heerlijk scheen besloot ik vanmiddag lekker met mijn kleine meid op de fiets te stappen en een tochtje te maken. Vlak achter ons huis is een lange dijk (de Charloisse lagedijk) waar allemaal van die boerderij-achtige huizen staan. Het is werkelijk een verademing om daar op je gemakje doorheen te fietsen en je waant je weer even op de Veluwe.

Plotseling kom ik voorbij een parkeerplaats en straalt de zon me in volle kracht tegemoet. Ik zie de enorme schoonheid van de natuur en ik besluit me om te draaien en een kijkje te nemen. Een klein natuurgebiedje duikt op. Hier was ik nog nooit geweest. Ik volg het paadje en zie een molen staan. Een plas, een stukje ongerepte natuur. Wat paarden, schapen en geiten. Het geheel ademt zoveel rust en vrede uit. De zon met haar gouden glans maakt het plaatje af.


Ik haal diep adem. Wat is dit genieten! Een aanbiddingslied stijgt op in mijn hart. Alle dingen die me de laatste dagen bezig houden verbleken bij dit tafereel. Ik wil hier wel uren zitten.
Maar mijn kleine meidje laat, zo klein als ze is, merken dat ze het na een tijdje wel weer genoeg vindt. En samen vervolgen we onze weg.. De schat, ik hou zoveel van haar!

 
Ik zie dit soort momenten als een knipoog van God. Een seintje dat Hij me niet en nooit uit het oog verliest. Dat Hij zoveel groter is dan mijn 'kleine' zorgen. Dat in Hem zoveel heerlijkheid is. Wat een zegen!

woensdag 4 december 2013

Zó ontroerend..

Ik bevond mij in de kamer. Ik sliep niet, maar ik was ook niet wakker. Er was eigenlijk niets bijzonders te zien in de kamer, behalve dan die grote muur die helemaal vol stond met archiefkasten, van de grond tot aan het plafond. Net als in een bibliotheek was alles netjes gerangschikt per onderwerp in alfabetische volgorde. Maar het was toch anders dan in een bibliotheek, want het leek wel alsof er aan deze kasten geen einde scheen te komen. En de opschriften waren ook heel anders.

Ik liep voorzichtig naar een van de archiefkasten toe en las het opschrift: “Jongens die ik leuk heb gevonden.” Ik trok de lade open en begon door de kaartenbak te snuffelen. Ik duwde de bak snel weer dicht toen ik me met een schok realiseerde dat ik de namen op die kaarten allemaal kende. En toen, zonder dat het me verteld was, wist ik precies waar ik was.

Deze vreemde kamer met al die kaarten en archiefkasten was een bibliotheek waar alle informatie over mijn hele leven was opgeslagen. Hier was alles verzameld wat ik ooit gedaan had. Grote dingen, kleine dingen… alles was er in opgenomen. Een gevoel van verbazing en nieuwsgierigheid maakte zich van mij meester, maar ik voelde ook afschuw terwijl ik hier en daar laatjes begon open te trekken en las wat er op de kaarten stond geschreven. Sommige kaartjes maakten me blij, maar bij andere kaartjes kon ik een gevoel van schaamte en spijt niet onderdrukken en keek ik angstig achterom of er niet iemand stiekem mee zat te lezen.

De lade “Vrienden” zat precies naast een lade waarop stond “Vrienden die ik heb verraden.” Het ene opschrift was nog vreemder dan het andere. “Boeken die ik gelezen heb,” “Leugens die ik heb verteld,” “Troost die ik heb gegeven.” “Grapjes waar ik om heb gelachen.”
Sommige opschriften waren enorm grappig omdat ze precies aangaven waar het om ging. “Dingen die ik heb geschreeuwd tegen mijn broertjes.” Maar andere opschriften brachten bepaald geen glimlach op mijn gezicht: “Alles wat ik uit boosheid heb gedaan.” “Haatgevoelens richting mijn ouders op momenten van woede… ” Het ene opschrift verbaasde me nog meer dan het andere.

Vaak waren er ook veel meer kaarten over een onderwerp dan ik eigenlijk verwacht had en soms waren er minder dan ik gehoopt had. Maar de enorme hoeveelheid kaarten die mijn leven had voortgebracht was overweldigend. Het was toch niet mogelijk dat ik in mijn korte leven zoveel miljoenen kaarten had verzameld? Maar elk kaartje bevestigde de waarheid. Elke kaart was ondertekend met mijn eigen handtekening.

Toen ik de lade “TV-programma’s die ik heb gezien” opentrok, zag ik dat de lade vanzelf in lengte toenam. De kaarten waren heel dicht samengeperst, maar na enkele tientallen meters was het eind van deze lade nog niet in zicht. Ik schoof de lade snel weer dicht en voelde me beschaamd. Niet zozeer omdat ik zoveel TV-programma’s had gezien, maar meer omdat ik me heel goed realiseerde hoeveel verloren tijd er in deze lade zat.

Toen stond ik oog in oog met een opschrift waarop stond: “Door lust ingegeven gedachten.” Een rilling kroop over mijn rug. Ik deed de lade een heel klein beetje open, want ik wilde liever niet zien hoe vol die lade misschien wel zat en trok er een kaartje uit. Wat er op stond was waar en ik werd misselijk. Waarom moest dit in vredesnaam op een kaartje staan? Ik voelde paniek in mij opwellen en ik kon nog maar aan een ding denken: “Niemand, maar dan ook echt niemand mocht deze kaarten ooit te zien krijgen.” Niemand mocht deze kamer bezoeken. Ik moest alles vernietigen. In paniek rukte ik een lade open. Het deed er niet toe hoe lang die lade was. Elk kaartje moest weg. Verscheuren moest ik ze. Verbranden. Maar toen ik probeerde om een kaartje uit de lade te halen en kapot te maken gebeurde er niets. Ik trok er aan en probeerde het in tweeën te breken, maar ik kreeg het er niet uit. Muurvast. Die kaartjes waren sterker dan staal.

Verslagen en ontmoedigd schoof ik de lade weer dicht.

Ik slaakte een diepe zucht en leunde met mijn voorhoofd tegen de muur. Toen viel mijn oog op een opschrift waarop stond: “Mensen wiens geloof ik heb proberen te sterken.” Het handvat was nog bijna nieuw alsof deze lade nog niet vaak gebruikt was. Ik trok er aan en een paar kleine kaartjes werden zichtbaar. Je kon ze op de vingers van een hand tellen. Tranen sprongen in mijn ogen. Ik huilde bittere tranen. De pijn was zo hevig, zij kwam diep vanuit mijn buik. Ik zakte op mijn knieën en huilde met grote schokken. De schaamte was zo groot. Niemand mocht hiervan weten. Niemand. Maar toen ik de tranen van mijn gezicht veegde zag ik Hem opeens staan. Nee! Hij toch niet! Waarom moest Jezus dat nou zien? Ik keek hulpeloos toe terwijl Hij de laatjes begon open te schuiven en de kaartjes begon te lezen. De moed zonk me diep in de schoenen en ik wilde wegkruipen, wegzinken… weg van deze vreselijke plaats.

Toen ik naar Zijn ogen keek terwijl Hij de kaartjes las, zag ik pijn in Zijn ogen, nog heviger dan de pijn die ik zelf voelde. Het leek warempel wel alsof Jezus precies de ergste laatjes opentrok. Waarom moest Hij dat nu lezen? Toen draaide Hij zich om. Hij keek me aan. Zijn ogen stonden vol medelijden, maar het was geen medelijden dat me boos maakte. Ik liet mijn hoofd zakken. Ik bedekte mijn gezicht met mijn handen en begon weer te huilen.
Hij liep naar mij toe en legde Zijn arm om me heen. Hij zou een heleboel hebben kunnen zeggen… van alles, maar Hij zei niets. Helemaal niets. Hij huilde slechts met me mee. Toen stond Hij weer op en liep Hij terug naar de archiefkast. Hij begon aan het einde, trok er een lade uit en begon elk kaartje te ondertekenen. Zijn handtekening over die van mij. “Nee! Nee!” schreeuwde ik.” Dat was alles dat ik kon zeggen. Zijn naam hoorde niet op die kaarten. Maar het stond er al, geschreven met dieprode letters, donker en helder.

De naam van Jezus bedekte de mijne. Geschreven met Zijn bloed. Hij nam de kaart die ik uit Zijn hand getrokken had weer teder terug en met een droeve glimlach begon hij de andere kaarten weer te ondertekenen. Ik denk niet dat ik ooit zal begrijpen hoe Hij het zo snel voor elkaar kreeg, maar voor ik het wist zag ik dat Hij de laatste lade weer dichtschoof en weer op me toeliep. Hij legde Zijn hand op mijn schouder en zei: “Het is volbracht.” Samen liepen we naar buiten. Er zat geen slot op de deur en toen realiseerde ik me opeens dat er nog heel wat kaarten te schrijven zijn…

dinsdag 3 december 2013

Woord én gebed

Weinig van het Woord
en weinig van het gebed
is de dood van het geestelijk leven

Veel van het Woord
en weinig van het gebed
geeft een ziekelijk leven

Veel van het gebed
en weinig van het Woord
geeft meer leven, maar zonder standvastigheid

Een volle maat van het Woord
en van het gebed elke dag
geeft een gezond en krachtig leven!

Andrew Murray