dinsdag 4 maart 2014

Rust

We zijn weer thuis na een fijn weekend in Grönebach. Het was heerlijk om even afgesloten te zijn van de buitenwereld (geen internet, mail, whatsapp) en te genieten van de prachtige natuur en mee te leven in de kleine woongemeenschap van stichting Heilbron. De reden van ons bezoek was de verhuizing van onze lieve vrienden Jacob-Jan en Tamara Matze. Zij maken vanaf deze week onderdeel uit van de leefgemeenschap en wonen in het pand dat sinds een aantal maanden tot beschikking van stichting Heilbron is gesteld. Zie voor meer informatie hun weblog
In het pand worden ook conferenties georganiseerd en zal er in september een fulltime Bijbelschool starten. Daarnaast is er de Herberg voor vermoeide of verslaafde mensen om een aantal weken intern te gaan en is er de mogelijkheid om retraite te houden.


Die rust van daar willen we hier thuis vasthouden. En dat is nog een hele kunst temidden van al die dagelijkse beslommeringen die weer op je af komen en al die dingen die nog geregeld moeten worden.
Daarnaast besef ik dat ik als vrouw en moeder een grote invloed heb als het gaat om de rust en vrede in huis. Onverdeelde liefde een aandacht voor mijn kostbare meisje (dus telefoon weg), op vaste tijden eten en slapen en discipline in stille tijd, het doen van mijn huishouden en het ontzorgen van mijn man. Niet teveel afspraken plannen en tijd voor elkaar en voor God. Met een beetje extra inspanning, alertheid en soms nee zeggen moet het lukken (en vallen is niet erg, als we maar weer opstaan).

2 opmerkingen:

  1. Nee hoor, vallen en opstaan is niet erg. Ik hoop dat het je lukt om de rust vast te houden. Zou zo fijn zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Helemaal waar wat je zegt over de invloed van moeder op de rust in huis. Zelfs bij onze grote puberzonen merk ik dat! Toch vind ik het wel moeilijk, juist nu de kinderen groter worden, om de sfeer rustig te houden. Ze nemen met name van school zoveel onrust mee! Onze taak als moeder is niet eenvoudig, maar een dagelijkse strijd. Met vallen en opstaan, inderdaad, maar zo worden we wel steeds sterker, door/in Gods kracht. Gods zegen gewenst!

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties worden zeker gewaardeerd.