maandag 19 mei 2014

Lieve mama,

Heb je de verwoesting gezien in de wereld om je heen? De gezinnen die kapot gaan, de huwelijken die eindigen in een hoop ellende? Heb je de blik gezien in de ogen van een jongere, zomaar op straat? Heb je gezien hoe kapot het allemaal is? Heb je gezien hoe verloren deze jongeren zijn, hoe doelloos hun leven is en hoeveel pijn er aan hun hart knaagt? 

Ik heb het gezien en het bezwaart mijn hart. Hoe kan het dat wij als christenen geen verschil maken?

Is de wereld in de kerk gekomen of is de kerk nog steeds een licht in deze wereld? Lieve mama’s - want aan jullie schrijf ik! Ik denk dat het tijd is om op te staan. Om te vechten als leeuwen voor je gezin, je man, je kinderen. Om in deze duisternis je licht te laten schijnen. Ik houd mijn mond niet meer, want de wereld gaat kapot. Ik geloof dat er door Gods genade nog steeds antwoorden zijn en dat wij als moeders voor een groot deel de sleutels in handen hebben. Geef God de ruimte om tot je te spreken als Hij iets te zeggen heeft door dit artikel. Geloof je niet dat God dit voor jou bedoeld heeft, dan hoef je je daarover echt niet te verontschuldigen en zeker niet aan mij. Wees gewoon eerlijk naar jezelf, naar God en naar je situatie.

Vaak ging het zo: ze was al hele dagen van haar moeder gescheiden, toen ze nog maar drie maanden was. Er waren vaste leidsters, maar niet iedere dag dezelfde. Hoewel de leiding goede afspraken onderling maakte, pakten de verschillende leidsters haar toch anders aan. Dat maakte haar al op jonge leeftijd onzeker. Een stille angst in het fundament van haar leven. Er werd goed voor haar gezorgd, boekjes gelezen en leuke spelletjes gedaan, maar niet door mama. Aan het eind van de dag was daar mama. Gejaagd, want ze moest nog eerst zus ophalen bij de naschoolse opvang, boodschappen doen, op tijd eten koken, was vouwen en vriendinnen bellen. Thuis mocht ze meteen achter de tv naar leuke programma’s kijken. Mama was bezig. Ze bakte een taart voor haar verjaardag, terwijl zij achter haar playstation mocht. Ze kocht mooie spullen en prachtige kleren voor haar. Ze deed haar uiterste best. Ze was gestrest want ze had veel taken. Dit had zijn weerslag op papa die zijn vrouw niet al te vaak op haar gezelligst zag. De kleine meid kreeg een huissleutel, zodat ze zelf alvast drinken en een koek kon pakken als ze in een leeg huis thuis kwam. Ze had inmiddels een grote verzameling spullen waar ze zich eindeloos mee kon vermaken. Dat deed ze natuurlijk ook. Ze ging er in op. Toen papa er vandoor ging met een ander, hielpen de spelletjes om er niet aan te hoeven denken. Zij had ook nooit een hart gevonden, een luisterend oor, de liefde die een mama geeft door er te zijn. Volgens leraren moest ze nu aan haar toekomst denken, maar op momenten dat ze zou kunnen nadenken had zij haar MP3, MP7 en alle verdere snufjes die op de markt te vinden zijn. Uiteindelijk maakte het haar moedeloos. Wat zou de toekomst? Leven bij de dag. Overleven.

Lieve mama’s, de wereld gaat kapot! Als we de maatschappij moeten bouwen op mannen en vrouwen die zó zijn opgevoed, ben ik écht bang voor de toekomst. In dit verhaal is een tiener gekweekt zonder ruggegraad, zonder hechting, zonder zelfkennis, zonder de capaciteit om haar gevoelens te delen en uit te drukken naar een medemens, zonder vertrouwen, zonder geloof in liefde, misschien ook zonder hoop voor de toekomst? Hoe is zij later als volwassene? Is dit wat jij wilt voor jouw kinderen? Is dit wat jij wilt voor jouw gezin? Ik zou willen zeggen: red de samenleving, red je huwelijk, red je kind! Wat jij nu om je heen ziet zijn verloren mensen. Als jouw kind net zo opgroeit is zij net zo verloren. Of voed jij haar op tot iemand waar anderen zich aan op kunnen trekken? Tot iemand die een licht zal zijn in deze wereld, tot iemand die hoop brengt, een hart, liefde? God wil dat je kinderen zó worden. God wil je genadig zijn. God wil je helpen in alles wat je nodig hebt om je kinderen zo te vormen.

Er zijn veel stappen, waarvan ik geloof dat die genomen moeten worden om je kinderen tot stabiele mensen in deze samenleving op te voeden. Ik geloof dat het zelfs de hoogst mogelijke inspanning zal kosten, maar als jij je vastbijt in dat doel, samen met God, moet het mogelijk zijn. Eén van de eerste stappen waarvan ik geloof dat veel christenen die zouden moeten nemen is, dat mama of eventueel papa, altijd thuis moet zijn voor de kleine kinderen. Ik denk daarbij voornamelijk aan de allerkleinsten, baby’s en kleine kinderen. Vaak denken we in deze maatschappij dat het nodig is om te werken, zodat de kinderen het goed hebben. Maar het is noodzakelijker om bij je kind te ZIJN. Eigenlijk hoef je niets bijzonders te doen. Thuis zijn geeft je kind stabiliteit en geluk. In Vlissingen woont de meest bezige vrouw die ik ooit heb gezien. Een erg leuke vrouw ook. Zij had een vaste verzorgster voor haar kinderen toen ze jong waren. Haar kinderen zijn bijzonder goed geslaagd in deze maatschappij. Toen ik haar vertelde dat ons eerste kind geboren was en ik thuis was en geen baan had, schaamde ik me werkelijk. Ik dacht dat ze mij wel lui moest vinden. Maar ze zei me dat het erg goed was wat ik deed. Zij had altijd gewerkt voor haar kinderen, om voor haar kinderen de toekomst zeker te stellen. Daar lijkt ze goed in geslaagd te zijn, maar haar kinderen zeggen haar: “Mama, jij was er nóóit, jij las ons nooit verhaaltjes voor. We wilden dat jij minder gewerkt had en ons had voorgelezen.” Niet dat de verzorgster nooit had voorgelezen, maar het ging er om dat máma het had moeten doen. Ze heeft me dit meerdere keren verteld en telkens zei ze “O, ik vind dat zo erg!”

Ik zou mijn kinderen voor geen goud meer willen wegbrengen, omdat ik zie dat ze me nodig hebben. En ik wil me geven. Ik zou niet willen dat een ander al dit mooie werk voor mij zou doen. Bovendien is er niemand op de wereld waarvan ik geloof dat die een grotere inspanning en liefde voor een kind zouden kunnen geven dan de eigen ouders. Denk je dat kinderen bij de opvang dezelfde liefde krijgen als bij de eigen moeder? Ik geloof daar echt niet in. En dat éne unieke, dat heeft jouw kind nodig. Hij of zij heeft jou nodig!


Je vraagt misschien hoe dat moet. Je ziet geen mogelijkheden, want je hebt je financiën nodig. Dan wil ik je wat anders vragen. Is er werkelijk niets wat je zou kunnen veranderen? Kun je geen herberekeningen maken in je financiën? Ik wil je brengen bij de woorden van Jezus: “Maak je geen zorgen voor de dag van morgen, iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad. Wat maak je je druk over eten of kleding. Is het leven je niet meer waard dan eten of kleding? Let op de vogels, let op de lelies. Die werken nooit en toch voedt God ze. Ja, zelfs de lelies hebben meer heerlijkheid dan dat Salomo ooit gehad heeft. Zou God jou dan ook niet voeden en kleden, kleingelovige?” Weet je dat God alles in handen heeft? Weet je dat hij alles kan creëren? Weet je dat hij ook financiële ruimte kan creëren? Weet je dat je verbaasd zult staan, dat als je stopt met werken, je tóch voldoende hebt aan één salaris? Misschien krijg je wel zakken met kleren voor je kinderen. Ik heb werkelijk pas een zak gekregen van iemand die ik helemaal niet ken. Precies de maat die we nodig hadden en precies die kleren die ik zelf ook uit zou zoeken. Meteen de kast vol. Misschien krijg je wel een envelop met geld door de bus, zoals in het gezin van mijn tante regelmatig is gebeurd. Ze weten nog steeds niet van wie het kwam. God doet ook echt vaak ongemerkt wonderen. Misschien kun je wel meer doen met die ene euro dan eerst. Misschien geeft God je nieuwe creativiteit om dingen anders te doen, zodat er financieel ruimte komt op een manier, waar je eerder nooit aan hebt gedacht. En God weet echt wel wat je nodig hebt.
Soms zal Hij misschien ook dingen afbreken in je leven die niet goed zijn, of waarin je bent  doorgeslagen, maar in normale behoeften heb ik gezien dat God heel genadig is. Ik wil je vragen om een herberekening te maken van de kosten. Een herberekening financieel en een herberekening van je leven. En wat mag het je kosten? Wat mag het welzijn van je gezin en je kinderen je kosten? Wat zie je in je gezin? Is je man gelukkig? Zijn je kinderen gelukkig? Groeien ze op tot zekere mensen?  Misschien wordt het tijd om rust te creëren in je gezin, zodat je man niet zo veel hoeft te doen als hij heeft gewerkt en thuis graag een beetje rust wil hebben. Zodat je zelf niet zo hoeft te stressen. Zodat je kinderen weten dat je er altijd bent en jíj het bent die dagelijks zorgt voor drinken en koek en wat er verder nodig is. Zodat jij die moeder bent die boekjes leest en rondjes fietst met je kinderen. Zodat je misschien tijd hebt om wat meer te bidden en je kinderen het Woord van God in te prenten. Zodat mensen bij je  binnen kunnen vallen, zomaar midden op de dag voor een kopje koffie. En weet je: Je zult je niet vervelen. Je zult nog steeds tijd moeten zoeken om bepaalde dingen te doen, maar je schept als je thuis bent een vaste basis. En als het in de basis mis gaat, gaat het heel vaak in alles mis.

Zorg voor je man en je kinderen door er te zijn en maak een verschil in deze wereld. Sta niet toe dat jouw gezin kapot gaat en vecht er voor. Bid tot God wat Zijn plan is voor jou. Laat Hem spreken en besluit Hem te gehoorzamen. Maak je niet bezorgd! Weet dat jouw roeping de allermooiste is en dat dát je werkelijk de voldoening zal geven.

Geschreven door Hilde.
Bron: onbekend

vrijdag 16 mei 2014

De God van moeder April

"Afgelopen weken werd Amerika zwaar getroffen door tornado’s. Op 27 april, toen het weerbericht waarschuwde voor noodweer en zware tornado’s gingen we naar ons nieuwe huis. Daar zouden we veilig zijn. Er was daar een kelder.
Door het raam zag ik de tornado komen. Ik zag de slurf gaan, niet ver bij ons vandaan, in de buurt van de straat waar een goede vriendin van mij woonde, April. Onze zoons hadden pas nog met elkaar in de tuin gespeeld.
Toen de tornado voorbij was, probeerde ik haar te bellen, maar ze nam niet op. We baden voor hen, terwijl de minuten voorbij gingen. Na tien minuten stopte de regen en werd het weer rustig.
‘Bel Daniël,’ zei ik tegen mijn man Jeremiah. Hij had even contact en holde toen naar zijn auto. Ik holde hem achterna en we reden erheen. Onderweg bad hij de hele tijd. Hij vroeg niet om bescherming, maar om vrede. Ik vond dat vreemd.

De tornado had het huis van Daniël en April volledig verwoest
Daniël en April hadden de tornado overleefd, maar hun beide zoons niet. Vreselijk. Mijn zus was er ook, samen met Stephanie, ook vriendinnen van April. Ik kon alleen maar bidden, heel de tijd. ‘O God, laat het niet waar zijn.’ Maar het was wel waar.
Vorig jaar herfst woonden Daniël en April nog in Sherwoord. Maar ze moesten hun huis uit, want de eigenaar wilde het verkopen. April vroeg zich af waar ze heen moesten, maar ze maakte zich geen zorgen: ‘God zal voorzien.’
Een week later vertelde ze over het huis dat ze hadden gevonden in Vilonia. Ze vond het een perfect huis. En nu? Ik was boos. God had hen in dit huis laten wonen. En het drama was niet veroorzaakt door geweld, of een menselijke fout, maar door een gigantische tornado. Ik begreep niets meer van God.

April was altijd zo’n gelovige vrouw, vond ik. Dan had ik zelf maar een zwak geloof. Ze bemoedigde me altijd, hoe groot, goed en machtig God is. Ik worstelde met de vraag waarom God haar beide zonen tot Zich had genomen.

De afgelopen avond waren we in het ziekenhuis. Daar lag April vanwege haar verwondingen. Terwijl we haar handen vasthielden en haar gezicht kusten, huilde ze. Ze zei dat ze blij was dat Jeremiah de jongens had gevonden en nog voor hen had gebeden. We huilden allemaal.
Taylor, een wijze jonge vriend, had ons een boodschap gestuurd, ter bemoediging. Die deelden we nu met April, Jesaja 55:8-11.

8 Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten,
en uw wegen zijn niet Mijn wegen,
spreekt de HERE.
9 Want zoals de hemel hoger is dan de aarde,
zo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen
en Mijn gedachten dan uw gedachten.
10 Want zoals regen of sneeuw
neerdaalt van de hemel
en daarheen niet terugkeert,
maar de aarde doorvochtigt
en maakt dat zij voortbrengt en doet opkomen,
zaad geeft aan de zaaier en brood aan de eter,
11 zo zal Mijn woord zijn dat uit Mijn mond uitgaat:
het zal niet vruchteloos tot Mij terugkeren,
maar het zal doen wat Mij behaagt,
en het zal voorspoedig zijn in hetgeen waartoe Ik het zend.

Jeremiah deelde dat het hem rust en vrede geeft om te weten dat iedereen hier een doel heeft. Het gaat om Gods doel met ons leven en niet om de vervulling van onze eigen plannen. En wanneer Gods doel met ons leven in bereikt, mogen we naar Huis gaan, naar de Heere. Taylor had geschreven dat het heel bijzonder was dat de beide jongens, Tylor en Cameron, Gods doel met hun leven al in zo’n korte tijd hadden bereikt. Sommigen doen daar 100 jaar over. Ik vertelde April hoe boos ik was geweest en had gestreden met deze waarheid, die God had toegestaan, had geleid.

En April lag daar in haar ziekenhuisbed, met haar gebroken benen en gehavende gezicht. Ze pakte mijn handen vast en zei tegen me dat ik niet boos moest zijn omdat God goed is. Ze wist dat haar zoons het doel in dit leven hadden bereikt en dat ze nu bij de Vader in de hemel waren.
Het was heel bijzonder dat Tyler, één van de jongens, altijd al over de hemel sprak. Hij zei wel eens dat hij niet kon wachten om erheen te gaan. Moeder April dacht dat hij dat zei omdat ze hem vaak hoorde zingen hoe mooi het daar zou zijn… op een dag als hij daar zou komen.
Op die zondagavond, vlak voordat de tornado losbarstte, zei hij dat hij gereed was om naar de hemel te gaan. ‘Zul je me dan missen?’ vroeg hij aan zijn moeder. ‘Natuurlijk,’ reageerde ze, ‘maar laten we daar niet over praten nu.’ ‘Hoe lang zul je me missen,’ ging hij verder. Zij lachte en zei: ‘Totdat ik je weer zal zien.’

‘Ik heb vrede in mijn hart,’ vertelde April door haar tranen heen, ‘bovennatuurlijke vrede. Ik begrijp niet wat Gods bedoeling kan zijn dat mijn man en ik onze zonen niet meer hier hebben, maar ik weet dat Hij goed is. Zijn plan is goed.’ Wij hielden van deze jongens, maar God houdt nog veel meer van ze.

Voor iedereen die zich zorgen maakt over April en Daniël, dat ze dit niet zullen kunnen dragen, dat hoeft niet. Ik zie hun hoop, een hoop die veranderd is in de eeuwigheid. Zulke hoop redt mensen.
En voor degenen die zich verwonderd afvragen hoe een moeder zo’n God kan dienen Die dit toestaat, besef dat Daniël en April Jezus kennen. Nog maar een paar weken geleden leidden zij een vriend tot Christus. Hun verhaal heeft het einde nog niet bereikt.
April en Daniel hebben deze ramp overleefd. Ze zullen Tyler en Cameron eren door hun verhaal te vertellen. Velen zullen hierdoor over de Here Jezus horen en tot geloof in Hem komen. Dit verhaal raakt je, dit is echt.

Toen ik afscheid nam van April en weer naar huis ging, huilde ik en dacht: ‘Ze is zo sterk, zo gelovig, zo onzelfzuchtig, zo mooi. Het raakte me. April vertoont te midden van deze tragedie het beeld van onze krachtige, getrouwe en wonderbare Redder. Voortdurend wordt ze gesterkt, ze weet het: God is goed, altijd.  Ze vroeg mij aan iedereen te vertellen dat God haar genade en kracht geeft om deze weg te gaan."

Jessica Sowards

Bron: nieuwsbrief van Dirk van Genderen. Hij schrijft o.a. over allerlei ontwikkelingen in Israël, eindtijd maar ook vaak bemoedigende berichten als deze. Aanrader! Inschrijven kan via www.dirkvangenderen.nl.

maandag 12 mei 2014

Werkende moeders

Is het bijbels verantwoord voor een moeder om een voltijdsbaan buitenshuis te hebben? Deze vraag beantwoord John Piper in de volgende video.

Het is volgens hem mogelijk, maar hij ontmoedigt het wel. Moeder zijn en huishouden verzorgen zijn heerlijke banen. Hij roept op tot voltijds huisgodsdienst en het maken van je gezin tot je bediening. Ik ben het van harte met zijn visie eens!


zondag 11 mei 2014

Een hart dat trouw bidt

Wat, mijn zoon, en wat, zoon van mijn schoot, ja, wat zal ik je aanraden (of zeggen), zoon van mijn geloften? Spreuken 31:2
Deze tekst onthult de diepe zorg die een moeder heeft voor het welzijn van haar kind. Deze zoon van haar geloften (=zij heeft om hem gebeden en hem aan God toegewijd) is het onderwerp van haar dagelijkse gebeden en toewijding. Een bijbelcommentaar zegt het zo: “Moederlijke onderwijzing en toewijding voorzien in … het eerste bijbrengen van geestelijke lessen, de vastbesloten toewijding van haar kind aan de dienst van God, en herhaald en hartstochtelijk gebed ten behoeve van haar kind. Haar kind is niet alleen haar nageslacht; hij is de ‘zoon van haar geloften’, degene aan wie zij haar meest vurige vroomheid besteed heeft.”

 
Het onderwijzen van Gods woord aan onze kinderen is belangrijk; het is echter niet genoeg. We moeten ook mét God óver onze kinderen spreken. Daarbij is het belangrijk om zelf een rechtvaardige wandel te ontwikkelen, opdat we op effectieve wijze zullen kunnen bidden voor onze kinderen. Gebed van een rechtvaardige moeder vermag veel.

Verlang jij er ook zo naar dat je kinderen de dierbare Heiland van harte lief zullen krijgen en Hem hun leven zullen toewijden? Ook al kunnen we daarin als ouders veel betekenen, wij kunnen hun harten niet veranderen. Maar God wel! Laat dat ons aansporen om veel voor onze kinderen te bidden. Er zijn voorbeelden van biddende moeders waarop een geweldige uitwerking volgde. Een voorbeeld is de vrouw waarvan haar zoon helemaal van ‘het pad’ af was. Ze besloot elke dag haar lunch over te slaan en in plaats daarvan een uur voor haar zoon te vasten en te bidden tot God tot hem doordrong. We beseffen vaak niet hoe krachtig het gebed is en dat daarin aanhouden zoveel kan bereiken.

Naast bidden is het voorleven van onze toewijding aan de Heere ook een erg belangrijk aspect. We mogen onze kinderen laten zien wat werkelijk onze prioriteit heeft. Dit komt bijvoorbeeld tot uiting in het trouw bezoeken van kerkdiensten en daar samen met elkaar naar uitzien. De kinderen naar de zondagsschool en andere activiteiten in de kerk brengen, waar ze in het juiste klimaat zijn en Gods zegeningen kunnen ontvangen. Al dit soort dingen werken mee aan de geestelijke vorming van onze kinderen.
“Aan deze kant van de hemel weten we nooit precies wat onze gebeden voor onze kostbare kinderen hebben uitgewerkt. Het is aan God om te werken in het hart van onze kinderen, maar het is aan ons om Gods principes tot de onze te maken. Gods manier van opvoeden vergt tijd en toewijding en soms zal de passie die nodig is om vol te houden verzwakken. Hou voor ogen dat jouw trouwe en consequente beslissingen om je kinderen op te voeden in de vreze des Heren effect zal hebben. Daarnaast is God de bereidwillige en competente Compagnon wanneer jij je kinderen opvoedt met als doel dat ze Hem zullen leren kennen, liefhebben en dienen.”