vrijdag 16 mei 2014

De God van moeder April

"Afgelopen weken werd Amerika zwaar getroffen door tornado’s. Op 27 april, toen het weerbericht waarschuwde voor noodweer en zware tornado’s gingen we naar ons nieuwe huis. Daar zouden we veilig zijn. Er was daar een kelder.
Door het raam zag ik de tornado komen. Ik zag de slurf gaan, niet ver bij ons vandaan, in de buurt van de straat waar een goede vriendin van mij woonde, April. Onze zoons hadden pas nog met elkaar in de tuin gespeeld.
Toen de tornado voorbij was, probeerde ik haar te bellen, maar ze nam niet op. We baden voor hen, terwijl de minuten voorbij gingen. Na tien minuten stopte de regen en werd het weer rustig.
‘Bel Daniël,’ zei ik tegen mijn man Jeremiah. Hij had even contact en holde toen naar zijn auto. Ik holde hem achterna en we reden erheen. Onderweg bad hij de hele tijd. Hij vroeg niet om bescherming, maar om vrede. Ik vond dat vreemd.

De tornado had het huis van Daniël en April volledig verwoest
Daniël en April hadden de tornado overleefd, maar hun beide zoons niet. Vreselijk. Mijn zus was er ook, samen met Stephanie, ook vriendinnen van April. Ik kon alleen maar bidden, heel de tijd. ‘O God, laat het niet waar zijn.’ Maar het was wel waar.
Vorig jaar herfst woonden Daniël en April nog in Sherwoord. Maar ze moesten hun huis uit, want de eigenaar wilde het verkopen. April vroeg zich af waar ze heen moesten, maar ze maakte zich geen zorgen: ‘God zal voorzien.’
Een week later vertelde ze over het huis dat ze hadden gevonden in Vilonia. Ze vond het een perfect huis. En nu? Ik was boos. God had hen in dit huis laten wonen. En het drama was niet veroorzaakt door geweld, of een menselijke fout, maar door een gigantische tornado. Ik begreep niets meer van God.

April was altijd zo’n gelovige vrouw, vond ik. Dan had ik zelf maar een zwak geloof. Ze bemoedigde me altijd, hoe groot, goed en machtig God is. Ik worstelde met de vraag waarom God haar beide zonen tot Zich had genomen.

De afgelopen avond waren we in het ziekenhuis. Daar lag April vanwege haar verwondingen. Terwijl we haar handen vasthielden en haar gezicht kusten, huilde ze. Ze zei dat ze blij was dat Jeremiah de jongens had gevonden en nog voor hen had gebeden. We huilden allemaal.
Taylor, een wijze jonge vriend, had ons een boodschap gestuurd, ter bemoediging. Die deelden we nu met April, Jesaja 55:8-11.

8 Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten,
en uw wegen zijn niet Mijn wegen,
spreekt de HERE.
9 Want zoals de hemel hoger is dan de aarde,
zo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen
en Mijn gedachten dan uw gedachten.
10 Want zoals regen of sneeuw
neerdaalt van de hemel
en daarheen niet terugkeert,
maar de aarde doorvochtigt
en maakt dat zij voortbrengt en doet opkomen,
zaad geeft aan de zaaier en brood aan de eter,
11 zo zal Mijn woord zijn dat uit Mijn mond uitgaat:
het zal niet vruchteloos tot Mij terugkeren,
maar het zal doen wat Mij behaagt,
en het zal voorspoedig zijn in hetgeen waartoe Ik het zend.

Jeremiah deelde dat het hem rust en vrede geeft om te weten dat iedereen hier een doel heeft. Het gaat om Gods doel met ons leven en niet om de vervulling van onze eigen plannen. En wanneer Gods doel met ons leven in bereikt, mogen we naar Huis gaan, naar de Heere. Taylor had geschreven dat het heel bijzonder was dat de beide jongens, Tylor en Cameron, Gods doel met hun leven al in zo’n korte tijd hadden bereikt. Sommigen doen daar 100 jaar over. Ik vertelde April hoe boos ik was geweest en had gestreden met deze waarheid, die God had toegestaan, had geleid.

En April lag daar in haar ziekenhuisbed, met haar gebroken benen en gehavende gezicht. Ze pakte mijn handen vast en zei tegen me dat ik niet boos moest zijn omdat God goed is. Ze wist dat haar zoons het doel in dit leven hadden bereikt en dat ze nu bij de Vader in de hemel waren.
Het was heel bijzonder dat Tyler, één van de jongens, altijd al over de hemel sprak. Hij zei wel eens dat hij niet kon wachten om erheen te gaan. Moeder April dacht dat hij dat zei omdat ze hem vaak hoorde zingen hoe mooi het daar zou zijn… op een dag als hij daar zou komen.
Op die zondagavond, vlak voordat de tornado losbarstte, zei hij dat hij gereed was om naar de hemel te gaan. ‘Zul je me dan missen?’ vroeg hij aan zijn moeder. ‘Natuurlijk,’ reageerde ze, ‘maar laten we daar niet over praten nu.’ ‘Hoe lang zul je me missen,’ ging hij verder. Zij lachte en zei: ‘Totdat ik je weer zal zien.’

‘Ik heb vrede in mijn hart,’ vertelde April door haar tranen heen, ‘bovennatuurlijke vrede. Ik begrijp niet wat Gods bedoeling kan zijn dat mijn man en ik onze zonen niet meer hier hebben, maar ik weet dat Hij goed is. Zijn plan is goed.’ Wij hielden van deze jongens, maar God houdt nog veel meer van ze.

Voor iedereen die zich zorgen maakt over April en Daniël, dat ze dit niet zullen kunnen dragen, dat hoeft niet. Ik zie hun hoop, een hoop die veranderd is in de eeuwigheid. Zulke hoop redt mensen.
En voor degenen die zich verwonderd afvragen hoe een moeder zo’n God kan dienen Die dit toestaat, besef dat Daniël en April Jezus kennen. Nog maar een paar weken geleden leidden zij een vriend tot Christus. Hun verhaal heeft het einde nog niet bereikt.
April en Daniel hebben deze ramp overleefd. Ze zullen Tyler en Cameron eren door hun verhaal te vertellen. Velen zullen hierdoor over de Here Jezus horen en tot geloof in Hem komen. Dit verhaal raakt je, dit is echt.

Toen ik afscheid nam van April en weer naar huis ging, huilde ik en dacht: ‘Ze is zo sterk, zo gelovig, zo onzelfzuchtig, zo mooi. Het raakte me. April vertoont te midden van deze tragedie het beeld van onze krachtige, getrouwe en wonderbare Redder. Voortdurend wordt ze gesterkt, ze weet het: God is goed, altijd.  Ze vroeg mij aan iedereen te vertellen dat God haar genade en kracht geeft om deze weg te gaan."

Jessica Sowards

Bron: nieuwsbrief van Dirk van Genderen. Hij schrijft o.a. over allerlei ontwikkelingen in Israël, eindtijd maar ook vaak bemoedigende berichten als deze. Aanrader! Inschrijven kan via www.dirkvangenderen.nl.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Reacties worden zeker gewaardeerd.