woensdag 12 november 2014

Laatste weekjes..

Deze keer zomaar een blogje over hoe ons leventje er aan toe gaat momenteel!

Zwangerschap
Vandaag ben ik precies 33 weken zwanger en ben trots op mijn prachtige ronde dikke buik! Hij groeit gestaag en ons ukkepukje laat flink van zich horen.

 

Als ik dit zie denk ik: help, hoe veel gaat dat nog groeien in de komende weken? Maar volgens de meesten heb ik een bescheiden buikje. Goed ligt het kindje nog niet, maar al weken lang eigenwijs met het hoofdje naar boven. Als dat nog maar even verandert. Ik moet er eigenlijk niet aan denken om een stuitbevalling te krijgen, om maar te zwijgen over een keizersnee.. We wachten het rustig af. Het komt wel goed. Ik voel me verder ook goed dus dat is iets om dankbaar voor te zijn.

Veranderingen
Eva begrijpt het helemaal dat mama een baby in haar buik heeft. Zeker nu het babybedje klaar staat, zij naar een nieuwe kamer verhuist en allerlei babyspullen van zolder worden gehaald en worden aangeschaft.. De kleine kleertjes worden steevast voor haar lichaampje gehouden met als conclusie: 'Past niet'! 'Dat klopt schat, voor wie zijn die kleertjes?' 'Voor de baby' is het dan. Heerlijk, ze kletst me de oren van het hoofd en wil me overal bij helpen. Dat komt vast goed straks... 

Onze huiskamer ligt vol met steigerhout momenteel, want zoals ik al zei verhuist Eva naar een nieuwe kamer. Roze met bloemetjes, heel sweet! Papa mag eerst nog even hard aan de slag voor de verhuizing zo ver is. Hij gaat een bed (en kledingkast) voor haar maken. Ik kan niet wachten tot alles klaar is en ik alle laatste voorbereidingen kan treffen. Wat dat betreft slaat de nesteldrang wel toe en heb ik nog een waslijst aan dingen die af moeten. Gelukkig heb ik daar nu steeds meer de tijd voor en is het heerlijk dat sommige dingen nu eindelijk af komen.

Afscheid
Deze weken staan voor mijn gevoel echt in het teken van afscheid nemen. Dat valt me soms best wel zwaar. Afgelopen zondag heb ik afscheid genomen van de kinderclub van Licht op Zuid. Helaas geen foto van gemaakt, maar ik had cupcakes gebakken met een chocoladelaagje en daar bovenop roze/blauwe/witte muisjes. De kinderen vonden het erg leuk!

Daarnaast hebben we ons officieel afgemeld voor de JV. Ook daar hebben we geweldig mooie tijden gehad, veel kunnen delen, God aan het werk gezien. Maar onze tijd is kostbaar en dan moet je keuzes maken. Daarnaast voel ik me als a.s. moeder van 2 kinderen niet meer zo op mijn plek tussen de grotendeels vrijgezelle jongeren.

Volgende week donderdag is mijn laatste werkdag. Dat heeft me de afgelopen dagen aardig wat strijd gekost. Ondanks dat het besluit al lang gevallen is en ik weet hoe goed en fijn het voor onze kindjes zal zijn, was daar toch dat emo-gevoel van afscheid nemen, het besef dat het definitief voorbij is.. het heeft me wel wat slapeloze uurtjes bezorgd. Op zulke momenten is het erg belangrijk om de focus op God te houden en op Zijn plan met mijn en ons leven. Ik ben in het centrum van Zijn wil en dat voelt goed. Offers breng je voor een hoge roeping en prachtig doel. Als ik daarbij stil sta, besef ik me weer opnieuw hoe gezegend we zijn! Natuurlijk zal het wennen zijn en natuurlijk zullen er ook mindere dagen zijn. Maar de rust die we krijgen door de stabiliteit thuis en de mogelijkheid die ik (we) heb om nú te investeren in de jonge levens is dat allemaal waard. Daarnaast geniet ik ontzettend van het moederschap, dus dat komt wel goed..

  
I am never gonna lose my way, step by step You lead me day by day, and I'm glad to know that You will always see me through, my foot's on solid ground, I trust in You! 
Oslo Gospel Choir

8 opmerkingen:

  1. Wat een gezellig blogje!
    Herkenbaar al die emoties die als je zwanger zijn, net even dieper gaan dan anders (of lijkt dat maar zo?)
    Sterkte met alle dingen die je lastig vind! En fijn dat er zoveel dingen zijn waar je dankbaar voor bent, een zegen!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooi buikje! Dankbaarheid en strijd zullen elkaar wel afwisselen denk ik in ons leven als vrouw en christen. je beschrijft het zo herkenbaar.

    Zelf was ik altijd een beetje down tijdens de zwangerschappen. Dat knapte pas op als het kindje er was. Ik hoop dat jullie kindje zich goed om draait!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi geschreven! En zie het ook maar als een zegen dat je mag en kan stoppen met werken. :-) Geniet er lekker van!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi, even een link als reactie op de eventuele stuitbevalling (hoewel het kindje best nog kan draaien en er ook manieren zijn waarop je dat gewoon thuis kan stimuleren): http://vrijegeboorte.blogspot.nl/2013/10/grote-verrassing-stuitbevalling-thuis.html
    Er is wel meer over te vinden op internet (wel selectief zijn in wat je leest, want er is veel angst). Het komt er op neer dat het eigenlijk gewoon een variatie is op hoe het meestal gaat (hoofdligging). Billetjes zijn ongeveer even groot als hoofdje!
    Ga alleen niet op je rug bevallen (ook niet bij een hoofdligging, trouwens!). Het kindje heeft dan 30% minder ruimte om er door te komen.
    veel zegen! Heidi

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een leuk blogje. Veel sterkte met je zwangerschap.
    Wat een prachtige afbeelding overigens aan de zijkant van je weblog over 'deugden'. Dank je wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mooie, bijzondere, spannende tijd!
    Ons derde kindje lag ook heel lang in stuit. Gelukkig kunnen ze ineens nog omdraaien! Rustig afwachten, zoals je schrijft, is het beste ja. Maarre... best moeilijk soms in zwangere toestand...

    Hey, ik ben nog zo benieuwd (moet telkens aan die woorden denken) hoe je nou weet dat je in het Centrum van Gods wil sta.
    Mijn eerste prioriteit en tijd ligt (al vanaf ons eerste babytje) ook helemaal thuis, bij onze prachtige Godsgeschenkjes. Maar vind het regelmatig wel een soort van strijd wat ik er nog naast kan/mag/moet doen (en dan heb ik t ff niet over n baan, maar allerlei onbetaald liefdeswerk en -hulp... er is zóveel nood)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Beste Petra,
      Dank voor je reactie. Inmiddels is het kindje gedraaid dus daar ben ik erg blij mee!
      Wat betreft je vraag.. Ik ervaar het persoonlijk echt als een roeping om er helemaal voor mijn kinderen te zijn, de stabiele thuisfactor te zijn, de mogelijkheid te hebben om maximaal te investeren in de levens van mijn kleintjes.. Ik geloof echt dat het Gods wil voor mijn leven is, het is een verlangen en de overtuiging die gegroeid is om deze stap te zetten. Ik doe er ook nog wel wat dingen naast, maar zoals je zegt heeft het gezin de eerste prioriteit en als zij niet lijden onder andere activiteiten en je hebt er de energie voor is het toch prima.. ik las ergens eens het principe dat je elke activiteit met God kunt overleggen en pas dingen moet aanpakken die echt voor jou zijn en waar je rust over ervaart. Dat zal soms zoeken zijn. Maar het behoed je voor je het storten in allerlei dingen waardoor je energie bijv. te snel opraakt.. Veel zegen en wijsheid gewenst!

      Verwijderen
  7. Ik volg nu kort je blog, je schrijft mooi en ik vind het erg fijn om hem te lezen. Ik ben er door geïnspireerd en heb er erg veel aan, ontzettend bedankt.
    Ik wens jou een goede bevalling en een fijne kennismaking met jullie kindje.
    Gods zijn rijke zegen.

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties worden zeker gewaardeerd.