dinsdag 3 maart 2015

Gevoelsmens

Ik ben d'r zo eentje. Geneigd om keuzes te maken vanuit datgene wat ik voel en me daar door te laten leiden. En eerlijk is eerlijk, het zijn van een gevoelsmens heeft heus mooie kanten. Bijvoorbeeld als iemand zijn verdriet deelt of laat zien kan ik zomaar een potje mee gaan huilen (sterker nog, ik heb dat meestal voor geen meter onder controle). Ik kan me goed inleven in anderen. Daarnaast vermijd ik het liefst conflicten en kan behoorlijk van de kaart zijn als dingen niet gaan zoals ze moeten gaan.  Ben ik gevoelig voor de sfeer en kan ik me snel ongemakkelijk voelen als er spanning in de lucht hangt. Gelukkig is er wel een zekere rust en stabiliteit in mijn leven gekomen en kan ik steeds beter met deze dingen overweg.

Dat is maar goed ook. Want gevoelens doortrekken alles. Ook je geloofsleven. Ik lééfde geestelijk gezien ook op mijn gevoel. In de tijd dat ik tot geloof aan het komen was bezocht ik vaak de jongerenavonden van Stichting Jijdaar. Op zo'n avond zat ik op een gigantische top en de volgende morgen rolde ik steevast weer een dal in. Pieken en dalen waren aan de orde van de dag. Om dol van te worden! Het ene moment was mijn hart vol van God en het volgende moment twijfelde ik aan Zijn bestaan. Ja, niet letterlijk. Maar ik vóélde Hem niet, dus was Hij er dan nog wel? Twijfel, twijfel.. En zo hobbelde ik maar verder. En vrienden zeiden: Lisanne, vertrouw niet op je gevoel! Vertrouw op het Woord van God. Dat is het enige wat vast en zeker is. Maar het landde niet.

Dit lied van Martin Brand is een tijd lang zo herkenbaar voor me geweest.


Tot op een avond ineens het licht aan ging. Ik bezocht een bijeenkomst waar gesproken werd over het ervaren van Gods liefde. Terwijl een bekende voorganger zijn verhaal hield werd mij langzamerhand steeds meer duidelijk. Ik was zo vreselijk egoïstisch! Ik wilde dat God Zich aan mij liet zien op de manier die ik wilde en prettig vond. Ik was helemaal op mezelf gericht. Vertrouwde Hem helemaal niet, maar wel mijn gevoel dat me elke dag wel een andere kant op slingerde. Kortom, ik zat Hem en mezelf vreselijk in de weg. Wat een openbaring. Wat dom om niet te vertrouwen op die onveranderlijke God!


De hoogte- en dieptepunten in het leven zullen blijven. Maar mijn blikrichting is gewijzigd van naar mijzelf naar boven. En dat brengt veel rust in mijn leven. In Hem is mijn hoop!

Ik sla mijn ogen op naar de bergen, vanwaar mijn hulp komen zál. Psalm 121:1

10 opmerkingen:

  1. Die blikrichting is zo belangrijk. In plaats van dat binnen staren, omhoog zien. Ik scoor bovengemiddeld op rationaliteit. Weet je dat dat ook valkuilen in het geloof met zich meebrengt?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, dat geloof ik. Mijn man is ook zo'n rationele :-). Voor mij wel erg fijn trouwens. Zo hou je elkaar in evenwicht.

      Verwijderen
  2. Heel herkenbaar! Wat geweldig dat God zich niet laat leiden door ons gevoel!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat leuk dat je hier iets over deelt.
    Deze les moest ik enkele jaren terug ook leren.
    Zo belangrijk dat God onze ogen daarvoor opent.
    Wij hadden een gezinsmoment over geloof.
    Ik heb gebaseerd op de geloofstrein (feit-geloof-gevoel)
    een les daarover uitgewerkt.
    Deze week hebben we verschillende verhalen waarbij we samen steeds kijken
    welke trein voorop gaat en welke gevolgen dat heeft.
    Denk aan de 12 verspieders, Petrus op het water en de hoofdman over 100 met zijn zieke slaaf.
    Zo goed om daar samen bij stil te staan.
    Dat kinderen daar ook inzicht in mogen krijgen.
    Spreuken 3:5 is zo toepasselijk.
    Ons gevoel is niet betrouwbaar, maar God wel en Hij verandert niet.
    Gelukkig maar!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo is dat! Mooi wat je deelt over je gezinsmomenten. Het lijkt me erg mooi om dit over een tijdje ook te kunnen gaan doen :-).

      Verwijderen
  4. Heel herkenbaar en echte eye-opener. Mooie waarheid; Vertrouw op Zijn Woord. Niet op ons gevoel. Daar moeten we onszelf goed bewust van zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat fijn dat jij dit wilt delen.Ik ben wel empathisch maar geen echt gevoelsmens. Wat mooi om te lezen hoe God jou tot nieuwe inzichten bracht. Die psalm aan het einde van je blog is zo mooi. Dank je wel voor je bemoediging.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat herkenbaar wat je schrijft. Ook ik ben een gevoelsmens (het liedje van Martin Brand kwam dan ook wel even binnen), maar ook ik heb een rationale man (heel fijn zo af en toe). Bij mij gaan vertrouwen en loslaten dan ook erg hand in hand. Een tekst die mij is bijgebleven komt uit een boekje van Corrie ten Boom:'...maar weet één ding, onthoud het goed, jouw tobben zal niet baten. Je lasten kan ik dragen slechts als jij ze los wilt laten.' Ik weet dat ik op God kan vertrouwen, maar de gevoelsmens in mij vind dat soms nog wat moeilijk. Een leerproces wat ik nu hand in hand met de Vader in mag gaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Heel mooi ( ook al die opmerkingen en antwoorden)

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties worden zeker gewaardeerd.