donderdag 15 oktober 2015

Meditatie

Ik sta altijd op scherp als ik dergelijke termen voorbij hoor komen. Van die zweverige, spirituele activiteiten waar je als christen ver uit de buurt moet blijven. Maarja, mediteren opzich hoeft natuurlijk helemaal niet verkeerd te zijn. Sterker nog, ik las van de week een prachtig stuk in het boek van Lou Priolo over mediteren en besloot dat het een plek moet krijgen in mijn leven. Wat ik bedoel? Ik citeer:

"Meditatie maakt waarheden die we hebben ontvangen, maar die nog niet zijn opgenomen in ons karakter, vast in ons hart. Meditatie is een middel dat de Geest van God effectief gebruikt om de waarheid die we eerder alleen intellectueel of oppervlakkig ontvangen hebben, waarheid die nog niet verteerd en nog geen deel van onze aard geworden is, te laten samensmelten met ons karakter."

aldus Lou. Vervolgens citeert hij een puriteinse prediker die in zijn boek 'Heart Treasure' het volgende zegt over meditatie.

"Gebrek aan meditatie is de voornaamste reden dat zo veel belijdende christenen, ondanks het feit dat ze het voortreffelijkste onderwijs ontvangen, nog steeds onwetend, instabiel en onvruchtbaar blijven, als mensen 'die altijd leren en nooit tot kennis van de waarheid kunnen komen' (2 Tim 3:7). Van alle kanten ontvangen zij onderricht, maar hun hart en gedachten zijn als een zeef waaruit alles even snel wegvloeit als het erin gegoten wordt. De indrukken die de waarheid in hun gedachten achterlaat zijn net zo tijdelijk als letters in het zand langs de zee, die door de volgende golf voor altijd worden uitgewist. Maar meditatie prent waarheid diep in het bewustzijn, en graveert het op de tafelen van de 'innerlijke mens', 'zoals met een punt van een diamant of laserstraal'. Zo wordt het opgenomen in de ziel en gaat het er als het ware deel van uitmaken; het is altijd aanwezig om de genegenheden van het hart te reguleren en al zijn bewegingen te beheersen en te sturen."


Enige tijd geleden las ik de geschiedenis van de zaaier en toen werd ik echt getroffen door het stukje uit Lukas 8, vers 14: "En bij wie het zaad in de dorens valt, dat zijn zij die het hebben gehoord, maar die gaandeweg door de zorgen en rijkdom en genietingen van het leven verstikt worden en geen vrucht dragen." 
Hoe vaak heb ik het Woord wel niet gehoord en gelezen! Hoeveel vrucht draagt dat Woord nu daadwerkelijk in mijn leven? Waarop is mijn focus? Ben ik steeds bezig om het Woord van God in mijn gedachten te hebben, zoals zo vaak in psalm 119 wordt gezegd? Of lees ik het eens af en toe en ben ik na een uur alweer vergeten wat ik gelezen of heb gehoord in de kerk? Terwijl ik alweer druk ben met de bezigheden en zorgen van deze wereld?

Ergens achterin zijn boek geeft Lou een heel aantal tips voor het bestuderen en mediteren van de Bijbel.
  • Kies een hoofdstuk of onderwerp dat je bezig houdt.
  • Bid om wijsheid om te begrijpen wat wordt bedoeld met het gelezen Bijbelgedeelte en hoe je het kunt toepassen.
  • Onderzoek en interpreteer de tekst die er voor jou uitspringt.
  • Zoek sleutelwoorden of principes die niet in de tekst staan, maar die behulpzaam zijn om het vers steeds in dagelijkse situaties te herinneren. 
  • Memoriseer de tekst.
  • Probeer zoveel mogelijk toepassingen te maken in 5-10 minuten
  • Maak een persoonlijke toepassing die je in de praktijk kunt brengen.
  • Mijn eigen tip: hang dergelijke teksten op bekende plekken in huis zodat je er steeds aan herinnerd wordt.
Het zal misschien betekenen dat je keuzes moet maken om je tijd anders in te richten. Maar hoe kunnen we dienen, hoe kunnen we ons overal voor inzetten, zonder gevuld te zijn met Gods Woord? Hoe kunnen we echt groeien en bloeien als we het Woord geen kans geven ons te vormen en te kneden?

Ik ben aangespoord! Verlangend om steeds meer te worden zoals God mij bedoeld heeft. De rijkdom in Hem Zelf en de schrift meer en meer te ontdekken. Misschien betekent dat wel dat ik voorlopig minder ga bloggen om meer tijd te hebben voor studie én de praktijk. Want de Bijbel zegt ook dat we niet alleen hoorders, maar juist ook daders van het Woord moeten zijn (Jak 1:22).

donderdag 1 oktober 2015

Ruimte in je leven

Soms zijn er wel eens van die omstandigheden die je gewoon iets te zeggen hebben.

Ik log in op Skype en bel naar mijn vriendin die ook zojuist online is gekomen. "Het beeld is wel heel slecht", zeg ik na een paar minuten. "Ik bel je wel even opnieuw". Pats. Stroom eruit. Alles uit. Mijn laptop lag juist op te laden. Mijn telefoon is nog net vol genoeg om via mijn internet van mijn abonnement te laten weten dat ik geen stroom heb en dat ik dus niet meer online kan komen. Piep. Accu van mijn laptop leeg. Telefoon gaat uit. Ik ben compleet afgesloten van de buitenwereld. Als er nu wat gebeurt kan ik niemand bellen, denk ik nog.

Dus zak ik neer op de bank. Eva pakt haar kinderbijbel en vraagt me een verhaal voor te lezen. Lise vraagt om een voeding. Die krijgt ze; en mijn oudste haar voorleesmomentje. Ondertussen houd ik met een schuin oog de cd-speler in de gaten. Zodra ik daarop de tijd weer zie verschijnen zal de stroom weer terug zijn.

Verdraaid nog aan toe. Waarom ben ik eigenlijk zo verslaafd aan bereikbaarheid? Terwijl er een prachtig meisje naast me op de bank zit die geniet van ons momentje samen, er een ander prachtig meisje haar honger stilt, zit ik al weer te denken aan het moment dat ik weer bezig kan. En ik besef hoe zelfgericht en té druk ik ben met dingen die veel minder belangrijk zijn. Wel leuke dingen en vaak ook goede dingen, maar uiteindelijk houden ze me af van dat wat er werkelijk toe doet.

Diverse geluiden in huis laten me beseffen dat de stroom terug is. En als ik even later het volgende verhaal lees
"Mijn vrouw en ik lopen door onze straat. We zijn pas getrouwd en fiks aan het klussen in ons huis. Aan het einde van de straat vraagt een dakloze man om een beetje geld voor wat eten. ‘Loop maar mee, we gaan toch een Turkse pizza halen om de hoek. Traditie op onze klusdagen.’ Hij vertelt van alles tijdens de lunch, wat het is weet ik niet meer. Wat ik wel weet, is de eenmaligheid van dit moment. Tegenwoordig fiets ik door de straat. En hard. Knappe dakloze die me bijhoudt om te vragen om een lunch. Wie mijn leven binnenwandelt, struikelt over afspraken en moet uitwijken voor druk mailverkeer. Ik ben bang dat Jezus bij binnenkomst mijn complete agenda zou wissen, mijn modem uit het raam zou kieperen en in mijn oor zou toeteren: Weg ermee, je hebt van Mijn Vader een leven gekregen en er een markt van gemaakt. Een vrije markt weliswaar, maar toch een markt. Weg ermee.’" - uit de kalender van Tear
besef ik dat ik vandaag een belangrijke les heb geleerd.

Dit blogje stond nog in mijn archief in concept, maar omdat ik het zelf echt weer even nodig had om dit te lezen plaats ik het alsnog.