donderdag 1 oktober 2015

Ruimte in je leven

Soms zijn er wel eens van die omstandigheden die je gewoon iets te zeggen hebben.

Ik log in op Skype en bel naar mijn vriendin die ook zojuist online is gekomen. "Het beeld is wel heel slecht", zeg ik na een paar minuten. "Ik bel je wel even opnieuw". Pats. Stroom eruit. Alles uit. Mijn laptop lag juist op te laden. Mijn telefoon is nog net vol genoeg om via mijn internet van mijn abonnement te laten weten dat ik geen stroom heb en dat ik dus niet meer online kan komen. Piep. Accu van mijn laptop leeg. Telefoon gaat uit. Ik ben compleet afgesloten van de buitenwereld. Als er nu wat gebeurt kan ik niemand bellen, denk ik nog.

Dus zak ik neer op de bank. Eva pakt haar kinderbijbel en vraagt me een verhaal voor te lezen. Lise vraagt om een voeding. Die krijgt ze; en mijn oudste haar voorleesmomentje. Ondertussen houd ik met een schuin oog de cd-speler in de gaten. Zodra ik daarop de tijd weer zie verschijnen zal de stroom weer terug zijn.

Verdraaid nog aan toe. Waarom ben ik eigenlijk zo verslaafd aan bereikbaarheid? Terwijl er een prachtig meisje naast me op de bank zit die geniet van ons momentje samen, er een ander prachtig meisje haar honger stilt, zit ik al weer te denken aan het moment dat ik weer bezig kan. En ik besef hoe zelfgericht en té druk ik ben met dingen die veel minder belangrijk zijn. Wel leuke dingen en vaak ook goede dingen, maar uiteindelijk houden ze me af van dat wat er werkelijk toe doet.

Diverse geluiden in huis laten me beseffen dat de stroom terug is. En als ik even later het volgende verhaal lees
"Mijn vrouw en ik lopen door onze straat. We zijn pas getrouwd en fiks aan het klussen in ons huis. Aan het einde van de straat vraagt een dakloze man om een beetje geld voor wat eten. ‘Loop maar mee, we gaan toch een Turkse pizza halen om de hoek. Traditie op onze klusdagen.’ Hij vertelt van alles tijdens de lunch, wat het is weet ik niet meer. Wat ik wel weet, is de eenmaligheid van dit moment. Tegenwoordig fiets ik door de straat. En hard. Knappe dakloze die me bijhoudt om te vragen om een lunch. Wie mijn leven binnenwandelt, struikelt over afspraken en moet uitwijken voor druk mailverkeer. Ik ben bang dat Jezus bij binnenkomst mijn complete agenda zou wissen, mijn modem uit het raam zou kieperen en in mijn oor zou toeteren: Weg ermee, je hebt van Mijn Vader een leven gekregen en er een markt van gemaakt. Een vrije markt weliswaar, maar toch een markt. Weg ermee.’" - uit de kalender van Tear
besef ik dat ik vandaag een belangrijke les heb geleerd.

Dit blogje stond nog in mijn archief in concept, maar omdat ik het zelf echt weer even nodig had om dit te lezen plaats ik het alsnog. 

11 opmerkingen:

  1. Ja, dat is een heel belangrijke les voor ons allemaal!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel herkenbaar! Mooi hoe je dit beschrijft en goed om hier bij stil (met de nadruk op dit woord) te staan.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi! Herkenbaar ook dat altijd maar online zijn. Lastig om dat om te buigen. Toch wil ik het goede voorbeeld geven aan mijn kids. En dat is niet een mama die continue op schermpjes kijkt!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zo is het! Soms moeten je ogen er weer voor geopend worden hè.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Belangrijke les inderdaad! Een goede oefening voor mij is om af en toe 'vrij' te nemen van online te zijn ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Leven met God vraagt vaak om radicale keuzes!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Heel mooi gescheven. Ik heb zelf nog geen kinderen, maar ik merk dat de 'verslaving' snel weer opspeelt als je even niet oplet. Het is zo zonde, want er is zoveel moois in de wereld wat dan aan je voorbij gaat. Het FOMO syndroom, Fear of Missing Out speelt steeds vaker een rol. Vroeger was men als je niet thuis was niet bereikbaar en nu schiet men helemaal in de stress als de mobiele telefoon leeg is of niet functioneert. Het is bijna een soort veilig gevoel als je je telefoon bij je hebt Best erg..... Ik heb een haat liefde verhouding met internet, social media etc. Ik heb een keer 40 dagen zonder gedaan en ik moet zeggen het beviel erg goed. We leven echter in een maatschappij waarin het bijna niet meer zonder gaat. Maar hoe ver laten we ons daarin leiden?

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Bijzonder fijn dat je dit deelt. Het gebeurt zonder dat je er erg in hebt, dat je toch weer achter de schermpjes zit. Terwijl je die tijd zo anders ( meer waardevol) had kunnen gebruiken.
    Je kinderen zijn zo waardevol en die verdienen je aandacht als eerste. Ik heb het ook al op een ander blog gepost, een hele mooie uitspraak: Het mooiste geschenk dat je je kind kan geven is je tijd en je aandacht. Dat heeft mij heel erg aangesproken en daar ben ik nu ook heel bewust mee bezig.
    Vooral die aandacht, net wat jij zegt, dan denk je ondertussen alweer aan je " schermpjes" terwijl je met je kind bezig bent. Maar om die knop om te kunnen zetten, zodat je kind de Volle Aandacht krijgt. Bedankt voor het delen en jij ook veel wijsheid gewenst hierin.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Je bent niet de enige. Maar ik werk dan thuis en heb een 2 kinderen. (gelukkig 2) Die kunnen met elkaar spelen als Mama bezig is met werken. En ja, dat werken is altijd op de computer. Weten dat je er voor ze bent is belangrijk, maar ik vindt het ook een goed voorbeeld om te laten zien dat er altijd wel iets te doen is met werk en dat geld verdienen ook belangrijk is.

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties worden zeker gewaardeerd.