vrijdag 20 november 2015

Een jaar thuis

Een jaar geleden alweer trok in de deur op mijn werk achter me dicht en sloot ik mijn werkzame leven af. Mijn directeur begon met zijn afscheidsspeech ongeveer zo: De meesten beginnen aan hun carriere als ze 25 jaar oud zijn, maar jij sluit hem af. Om vervolgens ergens halverwege te zeggen dat hij er vast van overtuigd was dat deze investering zijn vruchten zou gaan afwerpen. Hij was positief over mijn besluit. Dat deed niet iedereen hem na.

Een jaar alweer. Wat is de tijd eigenlijk gevlogen. Ik sta even stil en kijk om. Wat heeft dit jaar me gebracht? Hoe kijk ik terug op mijn besluit om helemaal thuis te zijn voor de kinderen?


Niet altijd makkelijk
Als ik alleen maar de loftrompet zou opzetten, zou ik niet eerlijk zijn. Want het is soms gewoon echt pittig. Juist omdat je elke dag weer samen met je kinderen bent kun je geen moeilijke situaties ontlopen. Elke dag weer wordt je volledige inzet verwacht. Karaktertjes moeten worden gevormd. Luiers verschoond. Monden gevoed. Vieze kleren gewassen. Omgevallen bekers opgeruimd. Elke dag hetzelfde riedeltje. Mijn geduld wordt regelmatig zwaar op de proef gesteld. Mijn nachten zijn nog steeds niet helemaal wat ik graag zou wensen. Ik zei tegen een vriendin over het moederschap: Ik wist niet dat het moederschap zó mooi en ook zó intensief zou zijn..

En toch..
Als ik uitzoom en met helikopterview uitkijk over mijn rol en taak, dan ben ik zo dankbaar. Want al gaat niet altijd alles zoals ik wil, ik ben wel altijd samen met mijn kinderen. Ik kan ze alle aandacht geven die ze nodig hebben. We kunnen samen leren, samen lachen, samen zingen, samen genieten, samen spelen, samen knuffelen, samen boekjes lezen.. dit alles zonder tijdsdruk. Geen verplichtingen buiten de deur. Geen stress. Het heeft zoveel rust in ons gezin gebracht dat ik er altijd kan zijn! Het geeft me zoveel voldoening en innerlijke vrede. Ik geloof dat dat is omdat dit Gods wil is voor mijn leven. Het was dan wel geen gemakkelijke stap, maar wat heeft Hij deze keus gezegend!


Ik leer zoveel door samen met de kinderen te zijn. Ik leer veel over mezelf - en ja wat val ik mezelf vaak tegen. Het komt echt wel aan op discipline als je zoveel thuis bent. Daarnaast moest ik voor mezelf echt een regel instellen voor het aantal afspraken per week, omdat je anders nog te druk bent ;-). Maar ik groei, door genade. De Heere geeft me kracht voor elke nieuwe dag. Ik leer dat ik Hem steeds nodig heb in alles wat ik doe.

Mijn ontwikkeling staat niet stil. Ik ben met vlagen flink aan het haken, leer gitaar spelen, leer gezond en creatief te koken. Ook leer ik om een goede huisvrouw te zijn en ons huis lekker schoon en netjes te houden (uitzonderingsdagen daar gelaten, haha, wie herkent dat niet?). Allemaal dingen waar ik anders veel minder tijd voor zou hebben.

Daarnaast komen we niets te kort! Ondanks dat ons inkomen een stuk minder is, is er nog altijd genoeg.

De tijd gaat zo hard
Ik weet nog dat de moeder van een vriendin op haar bruiloft een lied zong en een stukje film liet afspelen. Daarin zie je een moeder die haar dochter ziet trouwen en de emotie die daarmee gepaard gaat was erg goed in beeld gebracht. Ik leefde me in in de situatie dat mijn dochter op een dag zou trouwen en dat raakte me best wel. Toen ik de moeder van de bruid even later vertelde dat ik ontroerd was van haar bijdrage, ze ze me: Als je de kans krijgt, stop dan alsjeblieft met werken. De kinderen zijn zó snel groot en de tijd gaat zo hard. Ze zijn zo kort klein. Ze vertelde me hoe snel de tijd was gegaan. En nu was haar oudste dochter getrouwd.


We moeten de tijd die we met onze kinderen hebben uitbuiten. Voor je het weet zijn je kinderen groot! Ik ben blij dat ik van deze tijd mag genieten. Het is goed om dit steeds voor ogen te houden. Het helpt me als ik af en toe een mindere dag heb.

En na een jaar thuis heb ik maar één conclusie: Ik zou voor geen goud anders willen!

p.s. Het is mijn bedoeling mijn persoonlijke ervaring te delen zonder daarbij een oordeel te hebben over moeders die wel (moeten) werken.

21 opmerkingen:

  1. Prachtig om te lezen Lisanne!
    Kan me voorstellen dat het soms pittig is, en het veel van jezelf vraagt,
    maar dat je uiteindelijk ziet dat God je keuze enorm zegent!
    Hij is de Pottenbakker... om jou mooi te maken! en je nazaten:)
    Lieve groet, Jeanet H

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat heb je mooi gezegd :-) dank voor je reactie!

      Verwijderen
  2. Mooie en eerlijk blog:)
    En heel herkenbaar!

    Groetjes,

    Kirsten

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dag Lisanne,

    Wat mooi om te lezen en wat fijn dat je de zegen er ook van mag zien. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik sta voor de klas en ik zie de onrust die er bij veel kinderen is: dan zijn ze thuis, dan bij die oppas, dan bij dat familielid. Allemaal mensen die heel goed voor ze zorgen en veel liefde geven, maar wat lijkt het me mooi als je als moeder zelf bij je kinderen kan zijn en ook alles ziet en meemaakt en ze tot Gods eer mag opvoeden. Heel veel zegen bij deze mooie en verantwoordelijke taak die je van de Heere hebt gekregen! Ik hoop dat je er zelf ook van mag blijven genieten!

    Groetjes van Marjet.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi om te lezen Lisanne! Ik herken me in het verhaal van Marjet hierboven. Zelf sta ik ook voor de klas en heb ik dezelfde ervaring. Een stabiele, rustige én liefdevolle thuisbasis is zó belangrijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi geschreven! Heel fijn om te lezen. Ik kon thuisblijfmoeder zijn en ben het nog steeds. Ik kijk met heimwee terug op de eerste jaren toen de kinderen klein waren. Als je het financieel wat ruimer hebt is dat een zegen om zo dicht bij je kind te mogen zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mooi en eerlijk geschreven. Het is echt fijn om veel bij de kinderen te zijn! En inderdaad, ze zijn zo groot! En dan moet je er niet aan denken dat je spijt zou krijgen dat je er niet (genoeg) was. En koffieafspraken en haken zijn ook belangrijk! ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een mooie blog! Fijn dat je ook eerlijk de mindere kanten van het thuisblijven aangeeft. Ik herken het helemaal. Ik ken ook zat moeders die het niet zien zitten om full time thuis te zijn. Dat geeft maar weer eens aan dat thuismoeders echt niet luieren!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een mooie blog! Het heeft idd ook z'n mindere kanten, maar om er gewoon voor de kinderen te zijn is onbetaalbaar... Ik ga je volgen, je hebt een leuke blog!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat een bijzonder mooi stukje, bedankt voor het delen.
    Ik wordt altijd heel dankbaar als ik zoiets lees, dat er moeders zijn die zien hoe belangrijk het is om er voor de kinderen te zijn. Die daar hun leven voor in willen zetten en zich laten vormen.
    Die op hun plekje thuis trouw zijn.
    Gods zegen voor jou en jouw gezin.
    Johanna

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Je bent voor mij echt een voorbeeld. Als ik kinderen later mag krijgen, dan wil ik ook 100% thuismoeder worden als het financieel mogelijk is. Mooi blog!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Hoi Lisanne,
    Ik ben ook moeder van drie kids en ik werk ernaast wel buitenshuis. Geen haar op mn hoofd die zich daar schuldig en/of bezwaard over voelt ;) want ik vind dat je als vrouw en moeder niet geheel afhankelijk moet zijn van je man. Stel dat hij ontslagen.wordt, of langdurig ziek wordt, dan is het mijn plicht en taak om die kindermondjes te.voeden. Hoe moet je dat doen als je geen baan hebt? Ik werk maar twee dagen, maar ik ben ervan overtuigd dat contract uitbreiding makkelijker is in geval van nood, dan ergens weer binnen zíen te komen vanuit een thuissituatie waar de vrouw al weet ik niet hoe lang uit het arbeidsleven is. Als ik kijk naar Anna Duggar, jou vast wel bekend, dan bloedt míjn hart voor haar. Wie had.ooit gedacht dat Josh zoiets zou doen?? Als het daar al voorkomt.... ik was echt geschokt! Maar in wat voor lastige situatie zit Anna nu?! Ze is totaal afhankelijk. Ze heeft al haar kaarten ingezet op man en kids. Mijns inziens onverstandig en zelfs, en ik weet dat dit heel hard klinkt, maar onverantwoord!
    Hoop dat je deze kritische noot, naast alle instemmende reacties, ook kunt hebben. Het is niet bedoeld om je aan te vallen, maar ik ben oprecht benieuwd naar jouw redenatie puur praktisch gezien als je man om welke reden dan ook zou uitvallen.
    Hoe dan ook, veel zegen gewenst en een fijne.zondag!

    Groetjes, mieke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Mieke,
      Dank voor je reactie. Ik denk dat je het met mij eens bent dat als de Heere God je ergens van overtuigt en je iets vraagt te doen, het de allerbeste optie is om Hem eenvoudig te gehoorzamen én Hem te vertrouwen. Dat is wat ik gedaan heb. Het is een innerlijke overtuiging dat Hij mij roept om er helemaal te zijn voor mijn gezin. Mocht het ooit anders lopen dan ik had gedacht of gehoopt, dan vertrouw ik erop dat Hij ook zal voorzien in alles wat dan nodig is.
      Bedankt voor je reactie en jij ook veel zegen! Groetjes

      Verwijderen
    2. Mooie blog.

      Ik heb nog wel een opmerking als reactie op wat Mieke schrijft. Ik, als thuisblijfmoeder heb me nooit afhankelijk gevoeld van mijn man. We waren een hecht team. Het was een bewuste keus op de taken zo te verdelen zoals wij het deden. Er zit denk ik toch wel een verschil in afhankelijk zijn en jezelf afhankelijk voelen.


      Verwijderen
  12. Heerlijk om te lezen!! Heb sinds kort m'n 5de kindje en alweer zo'n 10 jaar thuisblijf moeder. .heb er nooit spijt van gehad, het geeft zoveel rust en vreugde in je gezin! (Ondanks dat het wel'pittig' kan zijn!)
    Veel geluk en zegen met je gezinnetje!
    Groetjes Annemarie

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Prachtig om te lezen en wat een eerlijk stukje!

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties worden zeker gewaardeerd.