dinsdag 22 maart 2016

Sta op, Mijn vriendin!

Versteend sta ik daar, verdoofd door onrecht, pijn en verdriet. Steeds weer herhalen zich de harde woorden, steeds weer zie ik het stil verwijt. Steeds weer voel ik de pijn die zich scherp door mijn hart boort. Het verdriet om alles wat Zijn doel mist geeft me een pijnlijke brok in de keel. Het is donker, koud. Ik staar en het lijkt of mijn hart dood is. Alle hoop is vervlogen. De winter heeft inval gedaan en lijkt nooit meer weg te gaan.


En dan ineens, vanuit het niets, is Hij daar.. Ik hoor Zijn stem. Hij komt, springend over de bergen, huppelend over de heuvels. Hij staat achter de muur en tuurt door het venster naar binnen, speurend door de spijlen.
Mijn hart gaat naar Hem uit, maar ik aarzel. Mijn voeten vinden geen kracht om zich te verzetten. Ik sta als versteend.
"Sta op, Mijn vriendin, Mijn allermooiste, en kom! Want zie, de winter is voorbij.." Hooglied 2:10
Hij grijpt me bij de hand en trekt me mee naar buiten. En plots word ik omgeven door warme zonnestralen. Hij kijkt me aan en lacht. Zijn blik is vol van liefde en mijn hart bezwijkt.. Hij trekt me mee, samen rennen we. Hij brengt me bij een beekje vol kabbelend water. De vogeltjes zingen hun hoogste lied. Het zachte gras kietelt aan mijn voeten.


De kou uit mijn hart verdwijnt als sneeuw voor de zon. Niet begrijpend, maar diep verlangend kijk ik Hem aan. En Hij kijkt naar mij.

 "Ik nam de zwaarste winter die er is. Ik ging door de diepste pijnen heen. Ik droeg het, voor jou. Omdat Ik je zó lief heb. Ik droeg jouw pijn, ik droeg het onrecht, ik droeg het verdriet, ik droeg de zonde, ik betaalde alles met Mijn bloed... Ik overwon de dood. Zodat Ik je mee kon voeren naar de eeuwige lente. Geniet met mij! De winter is voorbij. En alles wordt anders..."

6 opmerkingen:

Reacties worden zeker gewaardeerd.